ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΤΑ ΚΥΘΗΡΑ ΤΟ 1863;

Η Χώρα, το Κάστρο και το Καψάλι το 1863. Λίγο πριν την Ένωση με την Ελλάδα / The capital Hora and the Venetian castle and the Kapsali bay on 1863. Shortly before the Union of Kythera  with the rest of Greece.

ΦΟΣΣΕΣ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΤΙΚΑ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ

Ένα από τα ωραιότερα στοιχεία της αρχιτεκτονικής στους παραδοσιακούς οικισμούς στα Κύθηρα είναι οι φόσσες και τα διαβατικά, τα οποία επέβαλε η στενότης του χώρου, η διαμόρφωση του εδάφους και η εξυπηρέτηση των κατοίκων. Τα διαβατικά είναι θολοσκέπαστοι κοινόχρηστοι χώροι, οι οποίοι δημιουργήθηκαν στα ισόγεια ιδιωτικών οικιών για την ελεύθερη διάβαση των διαβατών. Πανέμορφες καμάρες με δοκιμασμένη αντοχή άντεξαν στο χρόνο, σε σεισμούς και πολέμους (από θαύμα εγλύτωσε μια απ’ αυτές από τους Γερμανούς στην κατοχή) Από μας εξαρτάται η περαιτέρω διατήρησή τους και ανάδειξή τους.

Ελένη Χάρου

Historical city of Paleochora

Η κατεστραμμένη Βυζαντινή καστροπολιτεία που κάποτε ήταν πρωτεύουσα του νησιού, χτίστηκε από Μονεμβασιώτες περί το 1200 και ονομάστηκε πόλη του Αγίου Δημητρίου. Είναι ένα φυσικό οχυρό με ένα βαθύ φαράγγι με βράχους στα χρώματα της τέφρας και του κόκκινου. Μέσα σε αυτό το κάστρο, που ιδρύθηκε από την οικογένεια Ευδαιμονογιάννη, χτίστηκαν πολλές εκκλησίες που σήμερα είναι ερειπωμένες με τμήματα τοιχογραφιών. Η πολιτεία καταστράφηκε από τον Χαϊρεντίν Βαρβαρόσα το 1537 και έκτοτε δεν κατοικήθηκε ποτέ πια.
Η Παληόχωρα, είναι ένα φυσικό οχυρό σχεδόν αθέατο από τη θάλασσα, ένας βράχος ύψους 216μ, τόπος μαρτυρίου για τα Κύθηρα

 

HISTORICAL CITY OF PALEOCHORA

The ruined Byzantine castle that was once the capital of the island, from Monemvasia built around 1200 and was named the city of St. Demetrius. It is a natural fortress with a deep canyon with rocks in the colors of ash and red. Within this castle, founded by the family Evdemonogiannis, built many churches today is dilapidated sections with frescoes. The state destroyed by Hajredin Barbarosa in 1537 and since then never inhabited anymore.
The Paliochora is a natural fortress almost invisible from the sea, a rock of € 216m, a place of martyrdom for Kythira.

 

 

Arch bridge of Potamos

Κατασκευάστηκε το 1823 από τον Άγγλο αρμοστή Mackwell. Η γέφυρα έχει επτά τόξα και είναι κατασκευασμένη από πέτρα και κονίαμα της εποχής. Οι διαστάσεις της είναι 60 μέτρα μήκος, 6,80 μέτρα πλάτος και μέγιστο ύψος 7 μέτρα.

Constructed in 1823 by the English commissioner Mackwell. The bridge has seven arches and is made of stone and mortar of the era. Its dimensions are 60 meters long, 6.80 meters wide and a maximum height of 7 meters.


Φωτογραφία Σπύρος Κανατάς

ΝΕΑ ΚΥΘΗΡΑ.

🇬🇷Οι Γάλλοι ήταν ανέκαθεν ερωτευμένοι με τα Κύθηρα. Διανοούμενοι, ποιητές, ζωγράφοι, μουσικοί, εξύμνησαν τα Κύθηρα σαν τον ιδεατό τόπο του Έρωτα, σαν ένα νησί ανώτερης πνευματικής απόλαυσης. Γύρω στα 1700 υπήρχε στη Γαλλία μια κίνηση πνευματικών ανθρώπων ρομαντικών και ονειροπόλων που έφερε το όνομα “Ταξίδι στα Κύθηρα.” Ο συμβολισμός των Κυθήρων πέρασε μέχρι τα σημερινά χρόνια στους Γάλλους και όταν ξεσηκώθηκαν οι Γάλλοι φοιτητές πριν από χρόνια χρησιμοποίησαν το σύνθημα “Εμπρός πάμε για τα Κύθηρα” Το 1768, όταν ο Γάλλος θαλασσοπόρος, αξιωματικός του Ναπολέοντα, Λουί Αντουάν ντε Μπουγκεβίλ κατέπλευσε στο Ν. Ειρηνικό, στη σημερινή Γαλλική Πολυνησία με τα 118 νησιά, ονόμασε το μεγαλύτερο “Νέα Κύθηρα.” Το νησί αυτό είναι η Ταϊτή, ένας επίγειος παράδεισος απερίγραπτης ομορφιάς.

🇬🇧The French have always been in love with Kythera. intellectuals, poets, painters, musicians greeted Kythira as the ideal place of Love, as an island of superior spiritual pleasure. Around 1700 in France a movement of spiritual people has appeared from romantic and dreamlike people named “Journey to Kythera.” The symbolism of Kythira passed through the years to the French and when the French students rallied years ago they used the slogan “Go ahead for Kythera”. In 1768, when the French sailor, Napoleon’s officer, Louis Antoine de Bougevil,had approached the Pacific Ocean  in today’s French Polynesia with the 118 islands, named the largest “New Kythira.” This island is Tahiti, a terrestrial paradise of indescribable beauty.

 

ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ.

Γράφει η Ελένη Χάρου.
ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ
Προτού εισβάλλει το super market στα Κύθηρα, ένα από τα γραφικότερα στοιχεία των μικρών κοινωνιών των παιδικών μας χρόνων μέχρι και τη δεκαετία του ’60, ήταν το παντοπωλείο της γειτονιάς. Μερικά από αυτά είχαν και κουρείο σε μια γωνιά. Διέθεταν χύμα σε σακιά όσπρια, ρύζι, ζάχαρη, κ.α. που τα σερβίριζαν με τη σέσουλα σε χάρτινες σακούλες. Δεν υπήρχαν τυποποιημένα προϊόντα, ούτε το όργιο του πλαστικού και τα πάντα ζυγίζονταν σε μια ζυγαριά με μπρούτζινα τάσια και ζύγια σε οκάδες και υποδιαιρέσεις της οκάς. Για πιο βαριά ψώνια όπως π.χ. λάδι χρησιμοποιούσαν την πλάστιγγα με πέζα μέχρι 10 οκάδες. Χαρακτηριστική αυτή την εποχή ήταν η μυρωδιά της ρέγγας και της σαρδέλας που τις τύλιγαν στην εφημερίδα για να συνοδέψει το λιτό γεύμα των λιομαζωχτάδων. Μικρά μαγαζάκια που ήταν η ψυχή της γειτονιάς, με το μαγαζάτορα που φορούσε την ποδιά και το μολύβι στο αυτί, με τα μπακαλοτέφτερα για τα αμφισβητούμενα μερικές φορές, βερεσέδια των πελατών, μαγαζάκια που τα είχαν όλα, από εσώρουχα και κλωστές, μέχρι κρασιά, χαρτικά και δραγάντε. Το κυριότερο που είχαν ήταν η ανθρώπινη επαφή. Εκεί η βεγγέρα κάθε βράδυ και στο ιδιαίτερο ένα τραπεζάκι όπου τα κουτσοπίνανε οι φίλοι με το κρασάκι σε καρτούτσο, που το συνοδεύανε με σαρδελίτσα για μεζέ. Σήμερα το απρόσωπο super market με το αυστηρό και επίσημο ύφος εξαφάνισε αυτά τα στέκια της χαράς, που πολλές φορές ανάλογα με την προσωπικότητα του μαγαζάτορα ήταν χώρος για απερίγραπτες φάρσες και για χαλάρωση από το μόχθο της ημέρας. Αυτά τα γραφικά μαγαζάκια εκτελούσαν σπουδαίο κοινωνικό έργο πρώτα πρώτα με το «τηλέφωνον δια το κοινόν» και με το βερεσέ χωρίς τόκο για τους οικονομικά αδύναμους της γειτονιάς.
 

THE FIRST MARINERS EXPEDITIONS

The Greek island of Kythira lies 20 kilometres below the southern tip
of the Peloponnese. It is a small island whose role in the march of
civilisation is remarkably disproportionate to its size. The love goddess
Aphrodite was born here and over the past 4000 years the island has
been occupied by the Minoans, Phoenicians, Byzantines, Venetians,
Turks, French, Germans and the British. Most significantly for a
country with such a maritime history, is the island’s strategic position
at the western edge of the Aegean Sea which made Kythira the
ancient seafarers’ gateway to western Europe.
Looking south on a clear Kythiran day you can see the rugged outline
of two islands. The first is tiny ( pop. 41) Antikythira, only 37
kilometres away . Some 90 kilometres further south is Crete which in
human times has always stood alone, it’s tall, snow-clad mountain
tops easily visible from Kythira. It is Crete, we believe, that may have
been the destination of Europe’s first sailors.

KYTHIRA – CRETE

Until recently archaeologists had not been able to put a human
presence on the Greek islands past 12,000 years. But that changed
dramatically with the recent discovery of stone tools on Crete, and its
mini outlier Gavdos, which have been dated to at least 130,000 years
earlier.
At that time both Kythiran islands formed a single landmass with the
Peloponnese and that meant that the southern tip of Antikythira was as
far as our land-bound ancestors could go. Crete was always there,
enticingly visible but isolated by the sea in between. But the human
animal is extraordinarily capable of dealing with physical limitations.
We may never fly like a bird or swim like a fish but to be sure we will
always find a way to get to where we want to be.
It was now that Crete’s archaic toolmakers clearly stepped onto the
Aegean, but from where? Libya could be a candidate because the type
of the stone tools found on Gavdos can be traced back to Homo erectus
there almost a million years ago. But as ingenious as the world’s first
sailors might have been, it was unlikely that they would have set out
without a visible destination, which at 200 kilometres way, Crete
wasn’t.
While scholars endlessly speculate what drove the ancients to build a
vessel to carry them offshore, there was one remarkable man to whom
the answer was quite plain.

When he died in 2003, Dutch palaeontologist Dr. Paul-Yves Sondaar had
become one of the world’s best known authorities on island fauna and island
dwarfism. He was particularly involved in the exotic menagerie of Crete’s
ancient fauna which included miniature elephants and hippopotamus, an
endemic otter and several species of deer; some no larger than a modern
sheep and one with long legs which behaved like a giraffe.
The ancestors of the dwarf hippo (Hippopotamus creutzburgi) – which stood
not more than a metre tall – had come to Crete before humans as a full-sized
hippopotamus, as did the herds of swimming elephants. Dr. Sondaar
surmised that if Europe’s first mariners did reach Crete 130,000 years ago,
or potentially much earlier as some artefact finds are suggesting, then this
was the tame and easily-hunted game he found there. It was a situation not
far short of paradise and man would have doubtless taken full advantage of
it. Paul Sondaar would therefore not have been surprised by the recent stone
tool finds on Crete and Gavdos which place ancient man on the islands
about the time of the faunal extinctions. The dwarf hippo, dwarf mammoth
and the giant rat – according to palaeontologist Alexandra van der Geer,
went extinct about 125,000 years ago, which correlates to the suspected
arrival by sea of the Cretan and Gavdos toolmakers.

Dr. Sondaar’s work on the island of Flores in eastern Indonesia is largely
credited for establishing that Homo erectus was making sea crossings
between the Lesser Sunda islands as long as 800,000 years ago.
It was natural, he would explain, for herd animals like deer, hippos and
elephants – all herbivores and natural swimmers – to navigate their way to
safe havens, and especially across straits left by low sea levels to islands
where their traditional enemies, all poor swimmers like the predatory big
cats couldn’t follow. On the island the newcomers adapted easily to their
new and protected environment; some of them in remarkable ways. The
dwarf hippo for example developed a special ankle joint which allowed it to
climb Crete’s rock-strewn terrain. Like the elephant it also became smaller
and more nimble so it was easier to forage for food. Without enemies a
defensive bulk was no longer necessary.
According to Paul Sondaar’s model, man reached the islands in the
Mediterranean during a global climatic upheaval of magnificent proportions,
a prolonged ‘super quake’ which turned grazing plains into deserts.
Temperatures plunged. With his food source dwindling, man became a
desperate survivor and at the edge of the Mediterranean he began to take a
greater interest in the offshore islands such as the then combined Corsica
and Sardinia, Cyprus and Crete which he had seen for the best part of a
million years but could never be reached because of the sea which
surrounded them. Not without a boat.

Man had already become the
supreme hunter. He had
overcome the mystery of
fire, could convert a stone
into a tool and a weapon and
could clothe himself against
the cold and build himself a
shelter. But these
accomplishments were
relatively modest when
placed alongside the
challenge he now faced.
Some say it is man’s greatest
technological achievement,
to create a device that would
make him amphibious.

It was much colder than now – the planet was in the grip of a massive ice
age – but other than that it is not possible to know with any precision what
climatic conditions were like on earth 300,000 years ago when our hungry
ancestors – prowling the edge of the gradually shrinking Mediterranean –
began planning how to get to its offshore islands.
Sea levels were different also, in some cases up to 200 metres lower than
they are now. It is quite likely that even in modern human times – with a
combination of low sea levels and tectonic adjustments of the Earth’s
unstable crust – just about all of the Greek Islands were simply high peaks
on a single land mass. There was no gap between Kythira and Antikythira,
which made them a single island that was presumably joined to the
Peloponnese and thence to the great continent of Eurasia.
Crete stands out as one of the rare exceptions. Like Cyprus, Corsica-
Sardinia, and Mallorca further to the west in the Mediterranean, it was
always separated from the mainland by a body of water.
Nowadays from the high, vertical cliffs at the bottom of the island of
Antikythira – the original mainland – the distance to Crete is just under 30
kilometres. To a modern terrestrial the distance doesn’t look so intimidating.
But the Mediterranean has a fearful temper and a long and imperious history
of disdain for mariners. When its wicked wind quartet, the ‘mistral’,
‘sirocco,’ ‘tramontana’ and the ‘meltemi’ which the Kythirans call
‘provetza’ attack without warning, the result can be very uncomfortable.

There is supposed to be little tidal influence in the land locked
Mediterranean Sea, but that is not quite true. There is not a gap between
islands which escapes the turmoil of eccentric whirlpools and currents
moving in all directions and very often with power and malevolence of a
great ocean.
Such are the thalassic conditions in the Mediterranean which then, as of
now, the archaic inhabitants of Kythira would have faced in order to cross
the sea to Crete.
The question of how they went about it is what brings the First Mariners’
team to Greece. There are no tangible reminders left to indicate how they
did it. It was a technology which utilized only biodegradable elements. Even
in Australia where the original settlers have recorded their social activities
and material culture in 40,000 year old rock paintings, there is no known
image of the vessel which transported them there. The blueprints of these
experiments have vapourised along with the primitive people who drew
them in their minds and perhaps with a stick in the wet sand left behind by
the tide.
It is only by replicating what we think they did that we can gather the data
necessary to explain how our remote ancestors conquered mankind’s most
frustrating barrier. Until now we don’t know much. But we do know that it
happened at more or less the same time in very much different separated
parts of the world.

There is supposed to be little tidal influence in the land locked
Mediterranean Sea, but that is not quite true. There is not a gap between
islands which escapes the turmoil of eccentric whirlpools and currents
moving in all directions and very often with power and malevolence of a
great ocean.
Such are the thalassic conditions in the Mediterranean which then, as of
now, the archaic inhabitants of Kythira would have faced in order to cross
the sea to Crete.
The question of how they went about it is what brings the First Mariners’
team to Greece. There are no tangible reminders left to indicate how they
did it. It was a technology which utilized only biodegradable elements. Even
in Australia where the original settlers have recorded their social activities
and material culture in 40,000 year old rock paintings, there is no known
image of the vessel which transported them there. The blueprints of these
experiments have vapourised along with the primitive people who drew
them in their minds and perhaps with a stick in the wet sand left behind by
the tide.
It is only by replicating what we think they did that we can gather the data
necessary to explain how our remote ancestors conquered mankind’s most
frustrating barrier. Until now we don’t know much. But we do know that it
happened at more or less the same time in very much different separated
parts of the world.

The suggestion for it came about in the middle of the last century when
Theodore Verhoeven, a Dutch missionary and classical archaeologist,
discovered on the island of Flores, some 500 kilometres to the east of
Lombok, the remains of long-extinct elephants, giant rats and the relics of
stone tools and concluded that there might be a connection between his finds
and the bones of the early hominid, Homo erectus, which had already been
found on the island of Java. Java was then joined to Bali and Verhoeven
assumed that the same people had crossed to Lombok on a land bridge to
widen their hunting activities to the chain of islands which stretch east from
there almost to Australia.
Verhoeven was the first to produce this now irrefutable fact; that ancient
hominids coexisted on the islands east of Bali with now long-extinct
animals. But he was wrong in assuming that man and the animals before him
got there on foot. The Lesser Sunda islands might have been joined to each
other but in human times they were never part of a continent, there was
never a land bridge. The Homo erectus hunters of the long-gone Stegodon –
the people responsible for producing the stone tools – could have arrived
there only by sea, and perhaps via the shortest and most demanding route –
from Bali across the Strait to Lombok. After that the crossings between the
volcanic islands would have been smaller and easier. Sometimes the islands
wouldn’t have been separated by water at all.

The tortoise was on Flores long before man, probably before the
islands were separated or had actually appeared because of volcanic
upheaval. The elephant, the full-sized ancestor of the Stegodon
arrived later, most likely by swimming.
There was no wind the following morning so we set off paddling.
The tides which rage north-south were no help but a gentle west wind
came along and we landed on Lombok, 50 kilometres away, 14 hours
later. Six months earlier a first attempt was abandoned by a fierce
and sudden southerly storm which drove us north into the Java Sea.
Three months before that, also on the second attempt, it took five of
us 13 days on a larger bamboo raft to cross 650 kilometres of Timor
Sea to reach Australia to demonstrate how, in all probability, the
original inhabitants of Australia first made the journey some 60,000
years ago.

On none of these voyages was it our intention to prove that this was how
stoneage mariners crossed – or failed to cross – a stretch of water. But we did
establish that such a thing wasn’t impossible by riding on a bundle of twigs.
What is more important is that the success of both voyages confirmed that
our choice of vessel for the experiments was a wise one. Some thousands of
years later, seafarers in the Neolithic would have almost certainly made the
journey by dugout canoe. But to build such a vessel requires, as much now
as it did then, not only a certain technological sophistication but also an
assemblage of tools which simply weren’t available a quarter of a million
years ago.
It is clear that the vessel which carried the first humans to Crete was in
principle similar to that which first crossed the habitually terrifying
Lombok Strait. A raft that is, a buoyant and stable platform capable of
carrying a sizeable hunting party and seaworthy enough to withstand the
Mediterranean’s sudden bouts of fury.
All the First Mariners’ rafts made in Indonesia were from bamboo. It is
light, easy to harvest, to work, is available everywhere and grows in such
weed-like profusion it is easy to select the culms with the best curve or the
most prodigious length and girth.

For the bamboo-less Mediterranean, inflated animal skin was considered
then been ruled out because of its complex preparation procedure and
vulnerability. The raft for the voyage to Crete will be made from the cane
Arundo donax which is something between bamboo and very tall grass. In
Spain it is canya and in Greece kalamia. It grows, as expected, in the selfirrigated
valleys and rocky crevices on Kythira, just as it does everywhere
along the endless shoreline of the Mediterranean.
There are other potential raft component plants growing on Kythira which
can be exploited to bind the cane stalks together. The local psathi for
example is a bullrush whose thin, dried stalks are still a favourite weave for
the seats of chairs. The foliage of almost any palm can be used as a binding –
some more effective than others – when it is stripped, dried and twisted into
rope to lash the cane stalks together. Even kalamia itself can be used. When
green it can be split and split again to produce flexible and strong silica-rich
strips suitable for binding.
Tests with scale models have already been made but the final design will not
be known until further tests on Kythira where the First Mariners team begin
harvesting the kalamia in September, 2013. The cane – about 7,000 pieces of
it – will be trimmed, bundled and stored for seasoning through the winter.
Both the raft construction and the attempted crossing to Crete are scheduled
for the summer of 2014.

On the premise that the model for
modern sails didn’t make an
appearance before Austronesian
speakers who went on to conquer
the Pacific during the late
Neolithic, the Crete raft will
carry only the most rudimentary,
woven-mat substitute. Otherwise
it’s dozen crew will use paddles.
On Bali we were able to fashion a
reliable wooden paddle from the
branch of a Beach Hibiscus tree
with tools knapped from dark
grey microcrystalline
sedimentary silica.

On Kythira, with the cooperation of Prof. Nena Galanidou, Greece’s
leading stone tool expert, we are hoping to build the raft with an
assemblage of stone tools based on the recent finds on Crete and
Gavdos which have added more than 100,000 years to the human
settlement of Crete. The finds on Crete were near the town of Plakias
and made by a team of Greek and American geologists and
archaeologists led by Eleni Panagopoulou of the Greek Ministry of
Culture and Thomas L. Strasser, from Providence College, USA.

The team expected to find material remains of more recent artisans of the
Mesolithic and Neolithic periods, some 11,000 years ago, like blades, spear
points and arrowheads. But from the 2,000 items uncovered, archaeologists
found a style of hand axes known as Acheulean which had been made by
Homo erectus people in North Africa 700,000 years ago. Tools from the
Lower Paleolithic (200-125K) were already found on the island of Gavdos
and continuing archaeological work there is indicating that the tool
industries there could have started even further back in time.
According to local knowledge, my own observations made during a
reconnaissance by small boat of the straits between Kythira, Antikythira and
Crete, and information from the “Mediterranean Pilot, Vol. IV” (Royal Navy
Hydrographic Department), the most ideal conditions for such a voyage
occur between June and September.
The project would have gone ahead almost a decade ago but for the
untimely death of its mentor, Dr. Paul Sondaar, to whom the project is
dedicated. It is now planned, in the early summer of 2014 to construct the
raft at Kapsali, a beach and harbour at the southern end of Kythira.
Construction should take three weeks.

REFERENCES

Kopaka, K and Matzanos, C – “Paleolithic Industries from the island of
Gavdos, near neighbour to Crete in Greece. “Antiquity’, (083) 321 (2009)
Sondaar, P.Y and Van der Geer, A.A.E –”Evolution and Extinction of Plio-
Pleistocene Island Ungulates.” International Journal of the the French
Quarternary Association (2005)
Sondaar, P.Y and Van der Geer, A.A.E – “Mesolithic Environment and
Animal Exploitation on Cyprus and Sardinia/Corsica. Proceedings of the
IVth ASWA Symposium IVA: 67-73. Paris (2000).
Strasser T., Runnels, C, Wegmann, K, Pangopolou, E, McCoy, F, Di
Gregorio, C, Karkantas, P and Thompson, N – “Dating Paleolithic Sites in
South Western Crete, Greece. Journal of Quartenary Studies (2011)
Strasser, T., Pangopolou, E, Murray, P, Runnels, C, Thompson, N,
Karkanas, P, McCoy, F and Wegmann, K – “Stoneage Seafaring in the
Mediterranean: Evidence for Lower Paleolithic and Mesolithic Inhabitation
of Crete from the Plakias Region. “Hesperia” No. 79 (2): 145-190 (2010)
Van der Geer, A.A.E, Lyras, G, de Vos, J and Dermitzakis, M – “Evolution
of Island Mammals: Adaption and Extinction of Placental Mammals on
Islands:. Wiley-Blackwell (Oxford, U.K) 2010.

ACKNOWLEDGEMENTS

My early research on Crete and Kythira was inspired by Paul-Yves
Sondaar, to whom the Crete project is dedictated and financed by Cercles
Polaires Expeditions through its director, M. Bernard Buigues.
On the island of Crete the project received the enthusiastic support of the
then Mayor of Achios Nikolaos, Mr. Adonis Zervos, a major force in the
proposed project to make a museum site of the dwarf hippo graveyard on
the Katharo plateau.
Mayor Zervos’s counterpart on Kythira, Mayor Artemis Kalligeros, also
provided invaluable support at the time.
But the primary work on Kythira, would not have been as productive,
enjoyable and indeed possible without the generosity, enthusiasm, sound
practical advice and the friendship of Mr. Panagotis Defterevos who will
host the First Mariners’ team once again.
Bob Hobman
Sengkiding, Bali
June 01, 2013.
<hobmanbob1@gmail.com>

Γέφυρα Κατουνίου / Katouni bridge

Το γεφύρι μετράει σχεδόν 180 χρόνια και έχει μήκος 110m και ύψος 15μ. Τα 13 τόξα του,είναι σε απόλυτη συμμετρία και το μνημειακό μέγεθός του κυριαρχεί το Λιβάδι. Έχει την ιδιαιτερότητα της καταμέτρησης σε μια σειρά από τρύπες ανάμεσα στους θόλους του και τώρα είναι γνωστό, ότι κατασκευάστηκε έτσι, ώστε να εξυπηρετεί  τον περιορισμό της δυσκαμψίας της γέφυρας και να την κάνει πιο ισορροπημένη.

Παρά το πέρασμα του χρόνου, ο σχεδιασμός και η άριστη κατασκευή της γέφυρας είναι ακόμα αξιόλογη αρχιτεκτονικά.

Υπάρχει μια παράδοση που εξηγεί τη δημιουργία της εν λόγω γέφυρας, η οποία λέει,ότι ένας Άγγλος διοικητής του νησιού με το όνομα  MacFale,ερωτεύτηκε  μια νεαρή κοπέλα. Καθοδηγείται από την επιθυμία του να τη δει και αποφασίζει να δημιουργήσει αυτό το μνημειώδες γεφύρι κοντά στο σπίτι της, προκειμένου να έχει καλύτερη πρόσβαση στο χώρο όπου έζησε.

The bridge measuring almost 180 years and has a length of 110m and a height of 15m. The 13 arches, is in perfect symmetry and monumental size dominates the Meadow. It has the peculiarity of counting on a series of holes between the domes and is now known that so constructed as to serve to limit the stiffness of the bridge and make it more balanced.
Despite the passage of time, the design and the excellent construction of the bridge is still remarkable architecturally.
There is a tradition that explains the creation of this bridge, which says that an English governor of the island named MacFale, fell in love with a young girl. Driven by his desire to see her and decides to create this monumental bridge near her home in order to have better access to the area where he lived.

 

Αττίκ,πόσοι τον γνωρίζουμε;

Ο Αττίκ με την Κυθηρία μητέρα του Εριθέλγη Ραπτάκη. (Από το βιβλίο της Δανάης Στρατηγοπούλου “Αττίκ”).

Ποιος είναι ο Αττίκ; Κάνε κλίκ στον παρακάτω σύνδεσμο: visitkythera.gr

Πηγή φωτογραφίας Ελένη Χάρου

ΚΥΘΗΡΑ,ΑΤΤΙΚ,ΜΟΥΣΙΚΗ,ΣΥΝΘΕΣΗ,VISITKYTHERA,ΕΛΕΝΕΗ,ΧΑΡΟΥ

 

 

Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ, ΤΟΥ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΚΑΒΑΚΟΥ

Η αναδυομένη Αφροδίτη” έργο του διάσημου Κυθήριου γλύπτη Εμμανουήλ Καβάκου από τον Ποταμό. Ο Καβάκος διέπρεψε στο Παρίσι και η Γαλλική Κυβέρνηση του απένειμε τον Αργυρούν σταυρόν της λεγεώνος της τιμής, τιμή πολύ μεγάλη και για τα Κύθηρα και για την Ελλάδα. Το έργο είναι εμπνευσμένο από τη Θεογονία του Ησιόδου, σύμφωνα με την οποία η Αφροδίτη αναδύθηκε μέσα από κύματα κι αφρούς στη θάλασσα των Κυθήρων.

Ο Εμμανουήλ Τριφύλλης-Καβάκος(1885-1972) έζησε στο Παρίσι και στην Αμερική, έτσι τα έργα του είναι σκορπισμένα. Σύμφωνα με την κ. Μάντη Τριάρχη στη Γλυπτοθήκη της Αθήνας δεν υπάρχει ουδέν.

Λεπτομέρειες και φωτογραφίες από υπέροχα έργα του θα βρείτε στο βιβλίο της κ. Τριάρχη “Γράμμα από το Αστικό Σχολείο Ποταμού”.

Πηγή Ελένη Χάρου

ΑΦΡΟΔΙΤΗ,ΚΑΒΑΚΟΣ,ΧΑΡΟΥ,ΕΛΕΝΗ,ΚΥΘΗΡΑ,ΕΡΓΟ

Η Κυριακή της Ορθοδοξίας, από το φωτογραφικό αρχείο της Ελένης Χάρου

ΚΥΡΙΑΚΗ,ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ,ΕΛΕΝΗ,ΧΑΡΟΥ,ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ,ΑΡΧΕΙΟ

Κυριακή της Ορθοδοξίας το 1960. Η λιτανεία με το μητροπολίτη Μελέτιο Γαλανόπουλο και τα γυμνασιόπαιδα δεξιά, αριστερά περνά το γεφύρι του Στραποδιού.

Άγνωστος φωτογράφος (Όποιος γνωρίζει κάτι σχετικό ilovekythera@gmail.com)

ΚΥΡΙΑΚΗ,ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ,ΕΛΕΝΗ,ΧΑΡΟΥ,ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ,ΑΡΧΕΙΟ

Κυριακή της Ορθοδοξίας το 1964. Η λιτανεία πλαισιωμένη από τα γυμνασιόπαιδα στην πλατεία της Χώρας κατηφορίζει για το ναό του Εσταυρωμένου.

Άγνωστος φωτογράφος (Όποιος γνωρίζει κάτι σχετικό ilovekythera@gmail.com)

ΚΥΡΙΑΚΗ,ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ,ΕΛΕΝΗ,ΧΑΡΟΥ,ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ,ΑΡΧΕΙΟ

Κυριακή της Ορθοδοξίας πριν από 100 χρόνια. Η λιτανεία αναχωρεί από το Λειβάδι για τη Χώρα συνοδευόμενη από το ιερατείο της Χώρας και του Λειβαδίου. Η φωτο είναι παρμένη στη “Χέρα”.

Άγνωστος φωτογράφος (Όποιος γνωρίζει κάτι σχετικό ilovekythera@gmail.com)

ΚΥΡΙΑΚΗ,ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ,ΕΛΕΝΗ,ΧΑΡΟΥ,ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ,ΑΡΧΕΙΟ

Κυριακή της Ορθοδοξίας το 1960. Η λιτανεία στο γεφύρι του Στραποδιού.

Άγνωστος φωτογράφος (Όποιος γνωρίζει κάτι σχετικό ilovekythera@gmail.com)

 

Frederick J. Rand and Kythera island

ελ: Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε τον Φρεντερίκ Ραντ?

Σίγουρα ελάχιστοι,ακόμη κι εγώ που σε ρωτάω,γνωρίζω πολύ λίγα και αυτά θα σου πω.

Ο Φρεντερίκ Τζέι Ραντ,ήταν ταξίαρχος του αγγλικού στρατού και υπηρέτησε την πατρίδα του κατά τα έτη 1928-1945.

Το 1945,τα Κύθηρα,όπως και η υπόλοιπη Ελλάδα,ζούσε δύσκολες στιγμές,με την πείνα και την εξαθλίωση να έχει απλωθεί πάνω από κάθε σπίτι.

Τα Κύθηρα ευεργετήθηκαν από τον άγγλο ταξίαρχο,αφού φρόντισε τις βιοτικές ανάγκες των Κυθηρίων.

Η τότε κοινότητα Κυθήρων,αποφάσισε να τον τιμήσει,ονομάζοντας τον δρόμο που οδηγεί από την πλατεία Εσταυρωμένου στο Ενετικό κάστρο,οδό Φρεντερίκ Τζέι Ραντ.

Χρόνια απουσίας από τον ιστορικό δρόμο που οδηγεί στο κάστρο.

Η ταμπέλα τοποθετήθηκε, χάρη στην πρωτοβουλία του Σ. Καλοκαιρινού και την βοήθεια του Ν.Χάρου, για να θυμίζει σε όλους τους Τσιριγώτες και επισκέπτες, τις δύσκολες ώρες που πέρασε το Τσιρίγο στην κατοχή, αλλά και τους ανθρώπους που έδειξαν αλτρουϊσμό, στοιχείο που απουσιάζει σήμερα.

en: Absent from this historical street which leads to the castle.

The sign was originally put there thanks to the innovative move of S. Kalokerinos and N. Haros’s help as a reminder to all Kytherians and visitors of the difficult times the island suffered during war. In addition it honors the selfless people of that time, who saddly took that selflessness with them.

Translation by Anna Kapsanis

FREDERICK J. RAND

How many of usknow about Frederik J. Rand?

Certenly not many.Even I that I ask the question,I’m not fully aware.

Frederik J. Rand was  brigadier general in the English army and he served his country during the years 1928-1945.

1945 Kythera island,as the rest of Greece were going through difficult circumstances and hunger and dispair.

During that dificult period he assisted the island by providing food.

At the time Kytherian council decided to honour F.J.Rand,by naming a street on the way to the Venetian castle of Chora as Frederick J. Rand.

For further information click here and search Spyros Calocerinos writings



Αγία Ελέσα / St.Elesa

Αγία Ελέσσα,διάβασε την ιστορία της:

Καταγόταν από την Πελοπόννησο και ήταν κόρη ενός πλούσιου Έλληνα, που ονομαζόταν Ελλάδιος. Η δε μητέρα της Ευγενία, ήταν στείρα αλλά θεοσεβής χριστιανή. Έτσι δια της προσευχής απόκτησε θαυματουργικά την Ελέσα, που ανέθρεψε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου και κάτω από τις δυσκολίες του ειδωλολάτρη άντρα της. Σε ηλικία 14 χρονών η Ελέσα έμεινε ορφανή από μητέρα και έτσι έμεινε αυτή κυρία του πλούσιου σπιτιού του πατέρα της. Αμέτρητες τότε οι ευεργεσίες και οι ελεημοσύνες που έκανε στους στερημένους και πάσχοντες συνανθρώπους της. Κάποτε όμως ο πατέρας της την παρακίνησε να παντρευτεί κάποιον από τους ειδωλολάτρες άρχοντες, αυτή όμως αρνήθηκε διότι η κλήση της ήταν άλλη, αυτή της αγγελικής πολιτείας. Έτσι όταν κάποτε ο πατέρας της έφυγε για κάποιο ταξίδι, η Ελέσα μοίρασε όλα της τα υπάρχοντα στους φτωχούς και με τις πιο πιστές δούλες της, διέφυγε στα Κύθηρα. Εκεί δια της προσευχής, έκανε πολλά θαύματα. Όταν όμως ο πατέρας της επέστρεψε από το ταξίδι και έμαθε τα γεγονότα, θύμωσε πολύ και αφού ανακάλυψε που βρισκόταν η Ελέσα, αναχώρησε για να τη φέρει πίσω. Αλλά η γνώμη της Ελέσας ήταν αντίθετη αυτής του ειδωλολάτρη πατέρα. Τότε αυτός, αφού ανελέητα τη βασάνισε, τελικά την αποκεφάλισε και έτσι πανάξια έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου. (Η μνήμη της συγκεκριμένης Αγίας δεν αναφέρεται πουθενά στους Συναξαριστές, τη βρίσκουμε σαν μάρτυρα μόνο στα Κύθηρα).

en:Agia Elessa,the story so far:

St Elessa came from the Peloponnese and was the daughter of a rich Greek, named Elladios. Her mother Eugenia was a devout Christian and was barren. So through prayer she had Elessa miraculously, whom she raised according to the dictates of the Gospel and under the difficult situations caused by her pagan husband. At the age of 14 years, Elessa was orphaned by her mother and was thus left the lady of her father’s rich house. Countless were her beneficences and charities for the deprived and suffering fellow people. Sometime, though, her father induced her to marry a pagan ruler, but she refused. So when one day her father left for a trip, Elessa divided all her belongings to the oor and with her most loyal of servant-girls, escaped to the island of Kythera. There through prayer, she did many miracles. But when her father returned from the trip and learned what had happened, he was very angry, and upon discovering where Elessa was, he left to bring back. But Elessa’s opinion was contrary to that of her pagan father. Then he, after he tortured her mercilessly, he finally decapitated her and she thus all-worthily obtained the crown of martyrdom. (The memory of this Saint is not mentioned anywhere in the ”synaxaristes”: we find her as a martyr only at Kythera).

Σημαντική ανασκαφή στα Κύθηρα

Σημαντική ανασκαφή στα Κύθηρα

Σημαντική ανασκαφή στα Κύθηρα

Μια σπουδαία ανασκαφή, αυτή στη θέση «Άγιος Γεώργιος στο Βουνό» Κυθήρων, πρόκειται να επαναληφθεί, μετά από απόφαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ), που συνεδρίασε την περασμένη Τρίτη 5 Απριλίου.

Το αίτημα, που ήρθε από το Τμήμα Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Διαχείρισης Πολιτισμικών Αγαθών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, εγκρίθηκε ομόφωνα από τα μέλη του Συμβουλίου, καθώς αφορά ένα από τα σημαντικότερα μινωικά ιερά κορυφής, το μοναδικό που έχει βρεθεί εκτός Κρήτης.

Πρόκειται στην ουσία για τη συνέχιση της ανασκαφής του αείμνηστου Γιάννη Σακελλαράκη, που είχε πραγματοποιηθεί μεταξύ 1992 και 1994 και η οποία έφερε στην επιφάνεια πολλά σπάνια ευρήματα.

«Στο ιερό κορυφής των Κυθήρων, πέρα από τα συνήθη σε ιερά κορυφής ευρήματα της κεραμικής και των ανθρώπινων και ζωόμορφων ειδωλίων, βρέθηκε κι ένας πολύ μεγάλος αριθμός (86) χάλκινων ειδωλίων λατρευτών, εξαιρετικά σπάνιων σε άλλες θέσεις εν γένει», δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Αιμιλία Μπάνου, επίκουρη καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, υπό τη διεύθυνση της οποίας θα γίνουν οι ανασκαφές.

«Τα χάλκινα ειδώλια λατρευτών υποδεικνύουν την ιδιαίτερη κοινωνική θέση των αναθετών και πιθανώς την ιδιότητά τους ως εμπλεκομένων στην εκμετάλλευση και διακίνηση των μετάλλων, για την οποία τα Κύθηρα αποτελούσαν σταθμό λόγω της γεωγραφικής τους θέσης», συνέχισε η κ. Μπάνου, τονίζοντας την προφανή στρατηγική θέση του νησιού όσον αφορά τον έλεγχο των θαλάσσιων δρόμων αλλά και της ίδιας της θέσης του ιερού ως σημείου κατόπτευσης αλλά και αναφοράς των ταξιδιωτών.

Στην ίδια θέση έχουν, επίσης, βρεθεί ένας σημαντικός αριθμός θραυσμάτων ομοιωμάτων αρχιτεκτονημάτων, πήλινα ειδώλια και ένα χάλκινο ειδώλιο σκορπιού (μοναδικά στο είδος τους), καθώς και θραύσματα λίθινων αγγείων, τραπεζών προσφορών -λίθινων και πήλινων- και κοχλιαρίων.

Το ιερό βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του νησιού, πάνω σε ύψωμα περίπου 350 μ. Στην κορυφή του υπάρχουν δύο βυζαντινοί ναοί, ο ένας εκ των οποίων είναι ο Άγιος Γεώργιος, που έδωσε και την ονομασία. Πρόκειται για μια ανακάλυψη που επικύρωσε την ύπαρξη της αποικίας των Μινωιτών στο Καστρί, η οποία βρίσκεται κοντά στο ύψωμα, μια θέση γνωστή ήδη από την ανασκαφή των Κόλντστριμ (Coldstream) και Χάξλεϊ (Huxley) τη δεκαετία του ’60.

Η κ. Μπάνου δεν είναι η πρώτη φορά που θα ανασκάψει τον χώρο. Συμμετείχε στις ανασκαφές της δεκαετίας του ΄90 ως συνεργάτιδα του Γιάννη Σακελλαράκη, του οποίου υπήρξε και φοιτήτρια. Αδράξαμε την ευκαιρία και τη ρωτήσαμε για τον σπουδαίο άνθρωπο και επιστήμονα, που διακρίθηκε για τις αρχαιολογικές ανακαλύψεις του στην Κρήτη.

«Είχα την εξαιρετική τύχη να έχω υπάρξει φοιτήτριά του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από τις παραδόσεις του τόσο στις αίθουσες του Πανεπιστημίου όσο και στην αίθουσα της μυκηναϊκής συλλογής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, αλλά και από τη μετέπειτα συνεργασία μας στα Κύθηρα, διατηρώ ιδιαίτερα ζωντανές στη μνήμη μου την οξυδέρκεια και την ευρύτητα του πνεύματός του, την ενάργεια της σκέψης και του λόγου του και την ευθυκρισία του», μας είπε.

Η ανασκαφή που έγινε τότε είχε καλύψει μέρος της νότιας πλευράς του υψώματος και είχε διακοπεί προκειμένου να μελετηθεί το σχετικό υλικό. Πρόθεση και επιθυμία του Γιάννη Σακελλαράκη ήταν να συνεχιστεί και να ολοκληρωθεί η ανασκαφή, αυτή τη φορά υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

Το πρόγραμμα των ανασκαφών θα είναι πενταετές, διαιρεμένο σε τρία στάδια. Το καλοκαίρι του 2011 θα πραγματοποιηθεί επιφανειακή έρευνα σε ορισμένη ακτίνα γύρω από την κορυφή του λόφου, ενώ θα συνεχιστεί και η ανασκαφή στις παλαιότερες τομές. Το δεύτερο στάδιο θα περιλαμβάνει τρεις ανασκαφικές περιόδους (καλοκαίρια 2012-2014) και στο τρίτο στάδιο, πιθανότατα το καλοκαίρι του 2015, προβλέπεται να μελετηθούν και να δημοσιευτούν τα αποτελέσματα των ανασκαφών, ενώ θα γίνουν και έργα στερέωσης και ανάδειξης του αρχαιολογικού χώρου.

Το έργο, κόστους περίπου 16.300 ευρώ, θα χρηματοδοτηθεί από την Εταιρία Κυθηραϊκών Μελετών, το Ίδρυμα Ψύχα, το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, το Τριφύλλειο Ίδρυμα και τον Δήμο Κυθηρίων, που προθυμοποιήθηκε να καλύψει μέρος της διαμονής της ερευνητικής ομάδας καθώς και τη μετακίνηση.

Επιπλέον, εντός των προσεχών μηνών, αναμένεται η δημοσίευση των αποτελεσμάτων της ανασκαφής του 1992-1994, υπό την εποπτεία της δρ. Έφης Σαπουνά-Σακελλαράκη. Η έκδοση θα είναι τρίτομη και θα περιλαμβάνει μελέτες διαφόρων συνεργατών ανά ειδικότητα. Η συμβολή της κ. Μπάνου θα αφορά τη μελέτη των αντικειμένων από πηλό, λίθο και πολύτιμες ύλες που ήλθαν στο φως κατά τη διάρκεια των πρώτων αυτών ανασκαφών.

Πηγή/Source:http://www.zougla.gr

Κάτω Χώρα Μυλοπτάμου!

Φωτογραφίες Isabelle Kleau

Η μακραίωνη ιστορία του είναι στενά συνδεδεμένη με την Ενετική κυριαρχία, όπως συμβαίνει και με τα άλλα κάστρα των Κυθήρων.

Τέτοια εποχή η βλάστηση ακόμα και μέσα στα ξεχασμένα δωμάτια της καστρόπολης είναι πυκνή. Οι μέλισσες ακούγονταν παντού γύρω μου. Η Άνοιξη τις γέμισε χαρά και δεν αφήνουν άνθος ανεκμετάλλευτο.

Η κατρόπολη γεμάτη παμπάλαιες εκκλησιές  αλλά και σπίτια εγκαταλελειμμένα, τοίχους γκρεμισμένους από το πέρασμα του χρόνου.

Από κει, το ηλιοβασίλεμα είναι εντυπωσιακό, μου λέει μια άγνωστη κυρία, που από μόνη της με πλησίασε για να μου πει μόνο αυτό και μετά με καλημέρησε.

Πολύ κοντά, περίπου πέντε λεπτά με αυτοκίνητο/μηχανή, βρίσκεται το μεγαλύτερο σπήλαιο των Κυθήρων, η Αγία Σοφία. Λειτουργεί μόνο κατά τους θερινούς μήνες και είναι επισκέψιμο μέχρι και 200μ. περίπου.

Η συνέχεια στην  παραλία Λιμνιώνας,περίπου 15′ από το σπήλαιο.

Η διαδρομή εντυπωσιακή και άγρια με τους απότομους και ψηλούς βράχους που φαίνονται απέναντι