Ρόπτρα στα Κύθηρα. Γράφει και φωτογραφίζει η Ελένη Χάρου.

Η χρήση του ρόπτρου είναι πολύ παλιά. Ξεκινά από τα αρχαία χρόνια, πέρασε στο Μεσαίωνα, στην Αναγέννηση, στη Νεότερη εποχή μέχρι τις μέρες μας. Στο Μεσαίωνα συνηθίζονταν τα ζωόμορφα ρόπτρα. Τα Γοτθικά ρόπτρα ήταν μια λεοντοκεφαλή με ένα κρίκο στα δόντια του ζώου, με τον οποίο γινόταν η επίκρουση. Στην Αναγέννηση γεννήθηκε το επίθυρο γυναικείο χεράκι, το οποίο επικράτησε και υπάρχει μέχρι τις μέρες μας, ένα κομψό γλυπτό με δαχτυλιδάκι, βραχιολάκι και την απόληξη του μανικιού.

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΣΙΡΙΓΩΤΙΣΑ ΣΤΑ 1900. ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΧΑΡΟΥ

Δυό λιτές γραμμές αφιερώνω στην παλιά Τσιριγώτισσα γυναίκα, του μόχθου, της θυσίας, της υπομονής, που γνώρισε τον πόνο του θανάτου, της ξενητειάς και του πολέμου. Σ’ αυτήν που μας κληροδότησε μια παράδοση αιώνων, σ’ αυτήν που γεννούσε τα παιδιά της και σηκωνόταν να ζυμώσει, σ’ αυτήν που μάζευε τις ελιές με ματωμένα τα δάχτυλα, σ’ αυτήν που τα χέρια της δεν σταματούσαν ποτέ, σ’ αυτήν που όταν λαχτάριζε η καρδιά της πήγαινε ξυπόλητη, η συρτή στα Μυρτίδια…

ΒΙΑΡΑΔΙΚΑ

Γράφει η Ελένη Χάρου

Ο οικισμός βρίσκεται στο κέντρο του νησιού και φαίνεται ότι κάποτε ήταν βυθός θαλάσσης, όπως δείχνουν τα απολιθωμένα όστρακα στην ευρύτερη περιοχή. Από τους πρώτους Βενετούς αποίκους στα Κύθηρα ήταν ο Ιάκωβος Βιάρος, που εγκαταστάθηκε στην περιοχή αυτή. Η οικογένεια Βιάρου επικράτησε στην περιοχή, η ονομασία της οποίας οφείλεται στη συνήθεια να δίδονται στα χωριά ονόματα των κυρίαρχων οικογενειών. Επειδή το επώνυμο Βιάρος απλώθηκε πολύ, σιγά σιγά για να ξεχωρίζουν επεκράτησαν τα παρατσούκλια, π.χ. Βιάρος-Ραπτάκης, Βιάρος- Αθούσης, Βιάρος-Χαραλαμπόπουλος, Βιάρος-Κοντολέων κ.α. Από την οικογένεια Βιάρου-Ραπτάκη προέρχονται οι πρόγονοι του Αττίκ στα Κύθηρα. Η αρχιτεκτονική του χωριού εν πολλοίς θυμίζει το φρουριακό χαρακτήρα των σπιτιών στα χωριά των Κυθήρων για το φόβο των πειρατών. Τα Βιαράδικα είναι από τα γραφικότερα χωριά των Κυθήρων με θέα σε μια καταπράσινη εύφορη κοιλάδα που χωρίζει το χωριό από τα Μητάτα απέναντι. Η περιοχή της βρύσης του χωριού είναι μια όαση με τα τρεχούμενα νερά, τα πλατάνια, τα περιβόλια, τις κερασιές και τα τζάνερα. Κοντά στη βρύση βρέθηκαν μυκηναϊκοί τάφοι και σε μικρή απόσταση είναι το επιβλητικό φαράγγι του Τσάκωνα. Πάνω στα φρύδια με αναρρίχηση θα ανακαλύψεις σπηλιές με εκκλησάκια, τα οποία μαρτυρούν την τρομάρα των κατοίκων κάποτε. Το άνοιγμα σε δύο από αυτές τις σπηλιές μοιάζει με σκύλο που κυνηγά μία γάτα. Γι αυτό το σημείο εκείνο ονομάζεται Σκύλος και γάτα.
(google translate)
Written by Helen Charou
The settlement is located in the center of the island and it seems that was once seabed, as shown by the fossilized shells in the region. From the first Venetian settlers in Kythira was Iakovos Viaros who settled in this region. The Viaros family prevailed in the area, whose name is due to the habit of given names in the villages of the ruling families. Because the surname Viaros spread much, slowly to stand prevailed nicknames, eg Viaros-Raptakis, Viaros- Athousis, Viaros-Charalampopoulos, Viaros-Kontoleon etc. From family-Viaros Raptakis come ancestors Attik in Kythira. The architecture of the village largely reminiscent of the fortified character of the houses in the villages of Kythira for fear of pirates. Viaradika is the most picturesque villages of Kythira overlooking a green fertile valley that separates the village from Mitata opposite. The tap area of ​​the village is an oasis with streams, trees, orchards, cherry trees and greengages. Near the fountain found Mycenaean tombs and nearby is the impressive canyon Tsakona. Above the eyebrows climbing you will discover caves churches which testify to scare the residents once. Opening in two of these caves resembles a dog chasing a cat. That’s point one named Dog and cat.

Hora (the capital)

Λίγα λόγια για τη Χώρα, από την Ελένη Χάρου.

Είναι η πρωτεύουσα του νησιού και ένας από τους παραδοσιακούς οικισμούς. Φαίνεται ότι κατοικείται κατά τα βυζαντινά χρόνια, όπως προκύπτει από την οχύρωση του κάστρου το 13ο αι.
Στην αρχιτεκτονική της Χώρας, υπάρχουν στοιχεία βενετσιάνικα με τις φόσες, τις σκαλατέρες, τους εξώστες-ταρατσάκια, όμως υπάρχουν και επιρροές από την Κρήτη και το Αιγαίο Πέλαγος.
Η παλιά πόλη ήταν η Φορτέτσα, πάνω από το κάστρο και το Κλειστό Βούργο, κάτω από το κάστρο, με έναν εξωτερικό καστρότοιχο που κατέληγε στα τείχη του φρουρίου. Σήμερα, η παλιά πόλη είναι ένας μεσαιωνικός οικισμός με 18 εκκλησίες, 4 στη Φορτέτσα και 14 στο Κλειστό Βούργο. Οι ναοί του Βούργου, μπορούν να χρονολογηθούν, σύμφωνα με τις τοιχογραφίες τους, από τον 15ο αι. ίσως και νωρίτερα.
 Σιγά-σιγά, ο οικισμός, απλώθηκε έξω από τα τείχη στο Ανοιχτό Βούργο, και δημιουργήθηκαν συνοικίες με πανέμορφους ναούς, του 17ου αι. Μία από αυτές  τις συνοικίες είναι τα Σφακιανά, που κατοικήθηκε από Κρητικούς, μετά την άλωση του Χάνδακα ( Χανιά ) από τους Τούρκους το 1669.
 (google translate)

Written by Helen Charou

It is the capital of the island and one of the traditional villages. It seems inhabited during the Byzantine period, as evidenced by the fortifications of the castle in the 13th century.
In architecture of the country, there are Venetian elements with foses, the skalateres, their balconies-taratsakia, but there are also influences from Crete and the Aegean Sea.
The old city was the Fortezza over the castle and the Closed Vourgo, below the castle, with an external kastrotoicho that ended up in the walls of the fortress. Today, the old town is a medieval village with 18 churches, 4 in Fortezza and 14 in Closed Vourgo. The temples of Vourgo, can be dated, according to their paintings, from the 15th century. perhaps earlier.
Slowly, the settlement spread outside the walls at the Open Vourgo and created districts with beautiful temples, 17th century. One of these districts are sfakianes, inhabited by Cretans, after the fall of Candia (Chania) from the Turks in 1669.

ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ.

Γράφει η Ελένη Χάρου.
ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ
Προτού εισβάλλει το super market στα Κύθηρα, ένα από τα γραφικότερα στοιχεία των μικρών κοινωνιών των παιδικών μας χρόνων μέχρι και τη δεκαετία του ’60, ήταν το παντοπωλείο της γειτονιάς. Μερικά από αυτά είχαν και κουρείο σε μια γωνιά. Διέθεταν χύμα σε σακιά όσπρια, ρύζι, ζάχαρη, κ.α. που τα σερβίριζαν με τη σέσουλα σε χάρτινες σακούλες. Δεν υπήρχαν τυποποιημένα προϊόντα, ούτε το όργιο του πλαστικού και τα πάντα ζυγίζονταν σε μια ζυγαριά με μπρούτζινα τάσια και ζύγια σε οκάδες και υποδιαιρέσεις της οκάς. Για πιο βαριά ψώνια όπως π.χ. λάδι χρησιμοποιούσαν την πλάστιγγα με πέζα μέχρι 10 οκάδες. Χαρακτηριστική αυτή την εποχή ήταν η μυρωδιά της ρέγγας και της σαρδέλας που τις τύλιγαν στην εφημερίδα για να συνοδέψει το λιτό γεύμα των λιομαζωχτάδων. Μικρά μαγαζάκια που ήταν η ψυχή της γειτονιάς, με το μαγαζάτορα που φορούσε την ποδιά και το μολύβι στο αυτί, με τα μπακαλοτέφτερα για τα αμφισβητούμενα μερικές φορές, βερεσέδια των πελατών, μαγαζάκια που τα είχαν όλα, από εσώρουχα και κλωστές, μέχρι κρασιά, χαρτικά και δραγάντε. Το κυριότερο που είχαν ήταν η ανθρώπινη επαφή. Εκεί η βεγγέρα κάθε βράδυ και στο ιδιαίτερο ένα τραπεζάκι όπου τα κουτσοπίνανε οι φίλοι με το κρασάκι σε καρτούτσο, που το συνοδεύανε με σαρδελίτσα για μεζέ. Σήμερα το απρόσωπο super market με το αυστηρό και επίσημο ύφος εξαφάνισε αυτά τα στέκια της χαράς, που πολλές φορές ανάλογα με την προσωπικότητα του μαγαζάτορα ήταν χώρος για απερίγραπτες φάρσες και για χαλάρωση από το μόχθο της ημέρας. Αυτά τα γραφικά μαγαζάκια εκτελούσαν σπουδαίο κοινωνικό έργο πρώτα πρώτα με το «τηλέφωνον δια το κοινόν» και με το βερεσέ χωρίς τόκο για τους οικονομικά αδύναμους της γειτονιάς.
 

Άγιος Βλάσης / Saint Vlasis

Η περιοχή κάποτε ήταν βυθός θαλάσσης και έχει μεγάλο γεωλογικό ενδιαφέρον. Ο άγιος Βλάσης ανήκει σε συγκρότημα 2 εφαπτόμενων ναών, που είναι μονόχωροι, καμαροσκέπαστοι, με σχιστολιθικές πλάκες στη στέγη, με 2 αψίδες ημικυλινδρικές και με τοιχογραφίες του 13ου αι. Ο άλλος ναός είναι αφιερωμένος στην Παναγία.

The area was once a sea bed and has a great geological interest. St. Vlassis belongs to a complex of 2 adjacent temples, one-storied, arch-roofed, with shale roof slabs, with two arched semicircular and frescoes of the 13th century. The other temple is dedicated to Our Lady.

“Το νησί της αγάπης”

for english click here

“Το νησί της αγάπης”

Φανταστικός χάρτης των Κυθήρων του 1650 από τη Γαλλία.

Αυτός ο χάρτης με το “βασίλειο της αγάπης” ήταν ένα επιτραπέζιο παιχνίδι της αριστοκρατίας στη Γαλλία την εποχή των Λουδοβίκων και το έπαιζαν περίπου όπως το σημερινό φιδάκι. Οι θέσεις του παιχνιδιού αντιστοιχούν με τα στάδια του έρωτα.Οι κανόνες του παιχνιδιού αναγράφονται αριστερά στη γαλλική γλώσσα.

Πηγή Αρχείο Ελένης Χάρου
1-265539_131390526950036_6372161_o

Η Αγία Παρασκευή στο Μανιτοχώρι

Η αγία Παρασκευή στο Μανιτοχώρι. Μαρτυρείται το 17ο αι. Είναι κοντά στον πύργο με τη ζεματίστρα των φεουδαρχών Βενιέρων. Χτίστηκε από την οικογένεια Βενιέρη. Σήμερα ανήκει στην οικογένεια Καλούτση.
The Holy Friday in Manitochori. Witnessed in the 17th century. It is close to the tower with the scalding bowl of feudal Venier. It was built by the Venier family. Today belongs to the family Kaloutsi.

 

Η Κυριακή της Ορθοδοξίας, από το φωτογραφικό αρχείο της Ελένης Χάρου

ΚΥΡΙΑΚΗ,ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ,ΕΛΕΝΗ,ΧΑΡΟΥ,ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ,ΑΡΧΕΙΟ

Κυριακή της Ορθοδοξίας το 1960. Η λιτανεία με το μητροπολίτη Μελέτιο Γαλανόπουλο και τα γυμνασιόπαιδα δεξιά, αριστερά περνά το γεφύρι του Στραποδιού.

Άγνωστος φωτογράφος (Όποιος γνωρίζει κάτι σχετικό ilovekythera@gmail.com)

ΚΥΡΙΑΚΗ,ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ,ΕΛΕΝΗ,ΧΑΡΟΥ,ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ,ΑΡΧΕΙΟ

Κυριακή της Ορθοδοξίας το 1964. Η λιτανεία πλαισιωμένη από τα γυμνασιόπαιδα στην πλατεία της Χώρας κατηφορίζει για το ναό του Εσταυρωμένου.

Άγνωστος φωτογράφος (Όποιος γνωρίζει κάτι σχετικό ilovekythera@gmail.com)

ΚΥΡΙΑΚΗ,ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ,ΕΛΕΝΗ,ΧΑΡΟΥ,ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ,ΑΡΧΕΙΟ

Κυριακή της Ορθοδοξίας πριν από 100 χρόνια. Η λιτανεία αναχωρεί από το Λειβάδι για τη Χώρα συνοδευόμενη από το ιερατείο της Χώρας και του Λειβαδίου. Η φωτο είναι παρμένη στη “Χέρα”.

Άγνωστος φωτογράφος (Όποιος γνωρίζει κάτι σχετικό ilovekythera@gmail.com)

ΚΥΡΙΑΚΗ,ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ,ΕΛΕΝΗ,ΧΑΡΟΥ,ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ,ΑΡΧΕΙΟ

Κυριακή της Ορθοδοξίας το 1960. Η λιτανεία στο γεφύρι του Στραποδιού.

Άγνωστος φωτογράφος (Όποιος γνωρίζει κάτι σχετικό ilovekythera@gmail.com)

 

Ο ναός του Προδρόμου στις Αμμούτσες

 Μαρτυρείται το 17ο αι., ήταν καμαροσκέπαστος, δίχωρος, με πέτρινο τέμπλο και τοιχογραφίες, εκ των οποίων η πιο καλοδιατηρημένη είναι του Προδρόμου.

Aπό τον κεντρικό δρόμο που οδηγεί στο αεροδρόμιο, δίπλα στη μάντρα του Ανδρόνικου, ένας χωματόδρομος οδηγεί στον άγιο Γιάννη,που βρίσκεται κοντά στο περίφημο απολιθωμένο ψάρι και στο βυζ. ναό του αγίου Βλάση.

Λέξεις/Φωτογραφία:Ελένη Χάρου

Saint Gregory, Theologos

ΚΥΘΗΡΑ,ΝΑΟΣ,ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ,ΘΕΟΛΟΓΟΣ,ΕΛΕΝΗ,ΧΑΡΟΥ,ΕΡΕΙΠΙΑ,1697,ΑΓΙΟΣ

Ο μοναδικός ναός του αγίου Γρηγορίου στα Κύθηρα ήταν στην Αλεξαντράδα, που μαρτυρείται το 1697.

Φωτογραφία Ελένη Χάρου

Ελένη Χάρου

Η Ελένη Χάρου γεννήθηκε το 1947,στα Κύθηρα.

Το 1965 αποφοίτησε από το Λύκειο Κυθήρων και πέρασε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών.

Το 1970 αποφοίτησε από το Ιστορικό Αρχαιολογικό τμήμα της Φιλοσοφικής σχολής.

Από το 1972 έως και το 1999 υπηρέτησε στην εκπαίδευση ως φιλόλογος του Γυμνασίου Κυθήρων.

Από το 1999 έως και το 2008,υπηρέτησε με απόσπαση στο Ιστορικό Αρχείο Κυθήρων.

Η αγάπη που τρέφει για τον τόπο της,την οδήγησε στη συγγραφή τεσσάρων βιβλίων,με ιστορικό περιεχόμενο.

 

Harou Helen was born in 1947 in Kythera.

In 1965 he graduated from high school at Kythera and went to Philosophical School of Athens.

In 1970 she graduated from the Historical Archaeological Section of the Philosophy faculty.

From 1972 to 1999 she served in education as a scholar of the School of Kythera.

Between 1999 and 2008, she served on secondment to the Historical Archive of Kythera.

The love he has for the site, led to the writing of four books with historical content.

Εκδόσεις:

Ο Ναός του Αγίου Χαραλάμπους στον Καραβά

Το προσκύνημα των Μυρτιδίων

Τα Ληξιαρχικά βιβλία του Ναού του Παντοκράτορα,στο Κάστρο 1687-1850

Νοτάριος Δημήτριος Φάναρης 1582-1589