Canyon of Paleochora

Γράφει η Ελένη Χάρου

Η ΛΙΜΝΗ ΤΗΣ ΚΑΚΗΣ ΛΑΓΚΑΔΑΣ
Ένα από τα επιβλητικότερα τοπία των Κυθήρων είναι το φαράγγι της Παλιόχωρας, που ήταν η φυσική προστασία της Βυζαντινής πρωτεύουσας των Κυθήρων. Κατακόρυφα σκισμένα τεφροκόκκινα βράχια, πανύψηλα για σκληρή ορειβασία, καταλήγουν στην πανέμορφη παραλία της Κακής Λαγγάδας στην περιοχή της Αγίας Πελαγίας. Το φαράγγι αυτό του δέους και του ιλίγγου που σχηματίστηκε από τεράστιους τεκτονικούς σεισμούς, λίγο πριν ξεσπάσει στη θάλασσα σχηματίζει τη Λίμνη της Παλιόχωρας, δίπλα στην παραλία της Κακής Λαγγάδας. Ο Κυθήριος ποιητής Πάνος Φύλλης την τραγούδησε με τους στίχους:

“Λίμνη μου απόκρυφη κρηνόνερο γεμάτη
Και φιλενάδα κανακάρισα του μπάτη,
Άς με δεχόσουν στον ακύμαντον αφρό σου
Κάθε κρυφό να ξεφυλλίσω μυστικό σου.
Να μάσω πλούτον ασημένιο, με φεγγάρι
Και με τον ήλιο αφροκομένο κεχριμπάρι.Και τα μεσάνυχτα πεντάλφες να φορέσω
Στις ξελογιάστρες νεραϊδόνυφες ν’ αρέσω.
Να σύρω πρώτος το χορό, να ξεφαντώσω,
Δίχως τον ξάστερο βυθό σου να θολώσω.
Παλιοχωρίτισα λιμνούλα στον αφρό σου
Το φιλντισένιο μια στιγμούλα ας με δεχόσου
Να ξαποστάσω απ’ της πόλης μου τη δίνη
Μεσ’ τη δική σου ανιστόρητη γαλήνη! ”
ΠΑΝΟΣ ΦΥΛΛΗΣ

Karavas

Το χωριό του Καραβά βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νησιού, σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από το μεγαλύτερο χωριό, τον Ποταμό. Είναι χτισμένο μέσα σε μία καταπράσινη ρεματιά με όλων των ειδών τα δέντρα. Θα συναντήσετε πολλές πηγές που δε σταματούν ποτέ να αναβλύζουν δροσερό νερό. Από τις πιο φημισμένες είναι η πηγή του Αμήρ Αλή, η Πορτοκαλιά, το Κεραμάρι και η πηγή των μαγγάνων. Η δεύτερη πήρε το όνομά της από μία πορτοκαλιά, που σύμφωνα με την παράδοση έκανε εκατό  χιλιάδες πορτοκάλια. Η πορτοκαλιά αυτή ξεράθηκε πριν μερικές δεκαετίες από βαρύ χειμώνα.

Η αρχιτεκτονική του χωριού είναι καταπληκτική. Καθώς κατεβαίνετε προς τις πηγές του Αμήρ Αλή, απέναντί σας, θα διακρίνετε τον παλιό οικισμό Μαυρογιωργιάννικα ο οποίος απείραχτος, ερειπωμένος, σιωπηλός, παραμένει θεατής στο καταπράσινο τοπίο και αναζητάει νότες ζωής στο πέρασμα των χρόνων. Υπάρχουν σχέδια για αξιοποίηση του οικισμού αυτού, καθώς αρχιτεκτονικά είναι ένα σύμπλεγμα από τα ομορφότερα σπίτια του νησιού.

Οι Κάτοικοι του Καραβά έχουν πλούσια συλλογική δραστηριότητα. Ο τοπικός σύλλογος, η «Πορτοκαλιά» από το ομώνυμο «ιερό» δέντρο του χωριού, κάθε χρόνο οργανώνει μεγάλο παραδοσιακό χορό και αθλητικές δραστηριότητες στα πέριξ του χωριού. Στον Καραβά κατασκευάστηκαν με δωρεές Η Πατρίκια Γεωργική Σχολή, το σχολείο και η αψίδα της εισόδου του χωριού.

ENGLISH BELLOW

(google translate)

The village of Karavas is located in the northern part of the island, a few kilometers from the larger village Potamos. It is built on a verdant ravine with all kinds of trees. You will encounter many sources never stop gushing cool water. Among the most famous is the source of Amir Ali, the Orange, the Keramaris and source of manganese. The second takes its name from an orange tree, which according to tradition had a hundred thousand oranges. The orange tree is dried before a few decades from harsh winter.

The architecture of the village is amazing. As you descend towards the springs of Amir Ali, to you, you will see the old settlement Mavrogiorgiannika who unspoilt, deserted, silent, remains a spectator in the green landscape and seeks notes of life over the years. There are plans to use this village as architecturally is a cluster of the most beautiful houses of the island.

Residents of Karavas have rich collective activity. The local club, the “Orange” from the homonymous “sacred” tree of the village every year organizes a large traditional dance and sports activities in the vicinity of the village. Karavas built with donations paternal Agricultural School, the school and the arch of the entrance of the village.

Πηγή περιγραφής: visitkythera.gr

ΑΛΟΪΖΙΑΝΙΚΑ / ALOIZIANIKA

Ακριβώς στην καρδιά του Τσιρίγου πάνω στο πιο ψηλό οικισμό του νησιού στα Αλοϊζιάνικα βρίσκεται ο ξενώνας  ” αλοϊζιάνικα 1768 ”, 10′ λεπτά απο το αεροδρόμιο και 20 λεπτά απο τα δύο λιμανάκια του νησιού. Η ταράτσα του έχει θέα απο την Πελοπόνησσο μέχρι τα Αντικύθηρα και την Κρήτη καθώς και στους γύρω οικισμούς και χωριά.

Από την Ινδονησία στα Κύθηρα…το πρότζεκτ ξεκινάει…!

FOR ENGLISH CLICK HERE

Κείμενο Bob Hobman / Μετάφραση από τα Αγγλικά: Anna Kapsanis

Η ομάδα The First Mariners, έχει εργαστεί σκληρά από το καλοκαίρι του 2013, ώστε να εκτελέσει με κάθε ακρίβεια, ένα εγχείρημα που δεν έχουμε ξαναδεί στην περιοχή μας. Με ένα πλεούμενο όπως αυτό της φωτογραφίας, κατασκευασμένο από τα χέρια της ομάδας του Bob Hobman, θα κάνει το ταξίδι με αφετηρία το Καψάλι και προορισμό τη Γαύδο, όπως γινόταν 125.οοο πριν. Η ομάδα κατέφθασε πριν λίγες μέρες στα Κύθηρα, από την Ινδονησία, την Αυστραλία και τη Μεγάλη Βρετανία και η δουλειά αρχίζει. Τον Ιούλιο προβλέπεται να είναι όλα έτοιμα.  Καλή μας επιτυχία!

Το πρότζεκτ:Το Καψάλι, η εικόνα των δίδυμων κόλπων που φαντάζει με card postal στη δυτική άκρη των Ελληνικών νησιών και ξακουστό ως η γενέτειρα της Αφροδίτης, ανέκαθεν κατείχε σημαντικό ρόλο στη ναυτική ιστορία της χώρας. Μια ομάδα αποτελούμενη από ανθρώπους που αναζητούν την περιπέτεια, οπλισμένοι με πέτρινα εργαλεία και περικυκλωμένοι από σωρούς καλαμιών και αποξηραμένα κυπαρίσσια, πρόκειται να ενισχύσουν δραματικά τη ναυτική φήμη των Κυθήρων πηγαίνοντας 125.000 χρόνια πίσω.

Οι 6 τυχοδιώκτες αυτής της ομάδας, πρόκειται να κατασκευάσουν μια 11μετρη σχεδία με ξύλινα κουπιά και ένα καραβόπανο στη μέση, για να ταξιδέψουν από το Καψάλι στη Γαύδο, αναπαριστάνοντας το πρώτο ταξίδι που έγινε στην τότε Ευρώπη. Η πρώτη ναυτική εκστρατεία ξεκίνησε από τα Κύηρα, ισχυρίζεται η ομάδα.

Αντίθετα με κάθε άλλο νησί, η Κρήτη, δεν είχε ποτέ στα ιστορικά  χρόνια ενωθεί με κάποιο άλλο νησί ή στεριά. Αυτό ίσχυε μέχρι το 2010 όπου ανακαλύφθηκαν πέτρινα εργαλεία στην Πλακιά, νοτιοδυτικά της Κρήτης και στο νησί της Γαύδου. Έως το 2010 κυριαρχούσε η εντύπωση ότι η Κρήτη κατοικήθηκε 12.000 χρόνια πριν.

Εκείνος που είχε σοβαρές αμφιβολίες ήταν ο παλαιοντολόγος Paul Sonsaar από την Ολλανδία, ο οποίος πίστευε πως στη Κρήτη ζούσαν Ιπποπόταμοι, Ελέφαντες και άλλα εξωτικά ζώα τα οποία εξαφανίσθηκαν 125.000 χρόνια πριν, από ανθρώπινη υπαιτιότητα. Όλοι οι επιστήμονες γνώριζαν ότι την εποχή εκείνη, τα Κύθηρα και τα Αντικύθηρα σχημάτιζαν ένα συνεχόμενο κομμάτι στεριάς με την Πελοπόννησο και αυτό σημαίνει ότι η νοτιότερη άκρη  των Αντικυθήρων ήταν το πιο κοντινό σημείο πρόσβασης στην Κρήτη. Τότε, η θερμοκρασία είχε πέσει σε πολύ χαμηλά επίπεδα, με αποτέλεσμα να εξαφανιστεί το μεγαλύτερο μέρος της χλωρίδας και της πανίδας. Τότε ο άνθρωπος πείνασε. Η Κρήτη βρισκόταν πάντα εκεί, πλούσια σε βλάστηση αλλά πάντα απομονωμένη από τα υπόλοιπα νησιά. Έτσι σε αυτή τη δύσκολη εποχή των παγετώνων στηνΕυρώπη, ο άνθρωπος έπρεπε να γίνει αμφίβιος. Να γίνει ο πρώτος ναυτικός για να καταφέρει να φτάσει στην Κρήτη.

Το 2013 η ομάδα The First Mariners ήρθε στα Κύθηρα για να συλλέξει περίπου 5.000 καλάμια και επέστρεψε την 1η Μαϊου ώστε να αρχίσει να υλοποιεί το μεγαλεπίβολο σχέδιό της. Τη δημιουργία της σχεδίας.

Στο πλήρωμα θα είναι και τέσσερις Κυθήριοι, οι οποίοι εκπαιδεύονται για τις δυσκολίες του εγχειρήματος. Το όλο εγχείρημα θα πραγματοποιηθεί στα τέλη Ιουλίο 2014.

 

http://youtu.be/V2Z001a-jEQ

ΒΙΑΡΑΔΙΚΑ

Γράφει η Ελένη Χάρου

Ο οικισμός βρίσκεται στο κέντρο του νησιού και φαίνεται ότι κάποτε ήταν βυθός θαλάσσης, όπως δείχνουν τα απολιθωμένα όστρακα στην ευρύτερη περιοχή. Από τους πρώτους Βενετούς αποίκους στα Κύθηρα ήταν ο Ιάκωβος Βιάρος, που εγκαταστάθηκε στην περιοχή αυτή. Η οικογένεια Βιάρου επικράτησε στην περιοχή, η ονομασία της οποίας οφείλεται στη συνήθεια να δίδονται στα χωριά ονόματα των κυρίαρχων οικογενειών. Επειδή το επώνυμο Βιάρος απλώθηκε πολύ, σιγά σιγά για να ξεχωρίζουν επεκράτησαν τα παρατσούκλια, π.χ. Βιάρος-Ραπτάκης, Βιάρος- Αθούσης, Βιάρος-Χαραλαμπόπουλος, Βιάρος-Κοντολέων κ.α. Από την οικογένεια Βιάρου-Ραπτάκη προέρχονται οι πρόγονοι του Αττίκ στα Κύθηρα. Η αρχιτεκτονική του χωριού εν πολλοίς θυμίζει το φρουριακό χαρακτήρα των σπιτιών στα χωριά των Κυθήρων για το φόβο των πειρατών. Τα Βιαράδικα είναι από τα γραφικότερα χωριά των Κυθήρων με θέα σε μια καταπράσινη εύφορη κοιλάδα που χωρίζει το χωριό από τα Μητάτα απέναντι. Η περιοχή της βρύσης του χωριού είναι μια όαση με τα τρεχούμενα νερά, τα πλατάνια, τα περιβόλια, τις κερασιές και τα τζάνερα. Κοντά στη βρύση βρέθηκαν μυκηναϊκοί τάφοι και σε μικρή απόσταση είναι το επιβλητικό φαράγγι του Τσάκωνα. Πάνω στα φρύδια με αναρρίχηση θα ανακαλύψεις σπηλιές με εκκλησάκια, τα οποία μαρτυρούν την τρομάρα των κατοίκων κάποτε. Το άνοιγμα σε δύο από αυτές τις σπηλιές μοιάζει με σκύλο που κυνηγά μία γάτα. Γι αυτό το σημείο εκείνο ονομάζεται Σκύλος και γάτα.
(google translate)
Written by Helen Charou
The settlement is located in the center of the island and it seems that was once seabed, as shown by the fossilized shells in the region. From the first Venetian settlers in Kythira was Iakovos Viaros who settled in this region. The Viaros family prevailed in the area, whose name is due to the habit of given names in the villages of the ruling families. Because the surname Viaros spread much, slowly to stand prevailed nicknames, eg Viaros-Raptakis, Viaros- Athousis, Viaros-Charalampopoulos, Viaros-Kontoleon etc. From family-Viaros Raptakis come ancestors Attik in Kythira. The architecture of the village largely reminiscent of the fortified character of the houses in the villages of Kythira for fear of pirates. Viaradika is the most picturesque villages of Kythira overlooking a green fertile valley that separates the village from Mitata opposite. The tap area of ​​the village is an oasis with streams, trees, orchards, cherry trees and greengages. Near the fountain found Mycenaean tombs and nearby is the impressive canyon Tsakona. Above the eyebrows climbing you will discover caves churches which testify to scare the residents once. Opening in two of these caves resembles a dog chasing a cat. That’s point one named Dog and cat.

Monachus- Monachous

Η μεσογειακή φώκια μοναχός (Monachus monachus), είναι το ένα από τα δύο εναπομείναντα είδη φώκιας μοναχού της οικογένειας των φωκιδών. Κάποτε ήταν εξαπλωμένη σε όλες τις ακτές τις Μεσογείου, της Μαύρης Θάλασσας και του ανατολικού Ατλαντικού. Σήμερα, με αριθμό μικρότερο από 600 ζώα, συγκαταλέγεται στα σπανιότερα και πλέον απειλούμενα ζωικά είδη του πλανήτη και χαρακτηρίζεται ως κρισίμως κινδυνεύον με αφανισμό από την Διεθνή Ένωση Προστασίας της Φύσης. Ο μισός περίπου πληθυσμός, γύρω στα 250-300 άτομα, ζει στην Ελλάδα.

Στα Κύθηρα είναι γνωστή η παρουσία της, όμως για πρώτη φορά την είδαμε να κολυμπά τόσο κοντά στη στεριά στην παραλία Καψαλίου. Μετά την Καρέττα-Καρέττα η κυρία Μοναχός, έρχεται να δώσει άλλη μια πιστοποίηση για την καθαρότητα των νερών του νησιού μας!

The Mediterranean monk seal (Monachus monachus) is a pinniped belonging to the Phocidae family. At some 450–510 (fewer than 600) remaining individuals, it is believed to be the world’s second-rarest pinniped (second only to the Saimaa ringed seal),and one of the most endangered mammals in the world.

It is present in parts of the Mediterranean Sea and the eastern Atlantic Ocean waters around the Tropic of Cancer, as well.

Today we saw the seal on the beach Kapsali at Kythera!

 

ΔΙΑΚΟΦΤΙ / DIAKOFTI THE PORT

Στα ΒΑ των Κυθήρων είναι ο οικισμός Διακόφτι, το κυρίως λιμάνι του νησιού. Η ονομασία του προέρχεται από τη διακοπή της μορφολογίας του εδάφους. Εδώ στην περιοχή του Διακοφτίου μια επιστημονική ομάδα πριν μερικά χρόνια εντόπισε μια σπηλιά, τη Χουστή, με ευρήματα που χρονολογούνται στη νεολιθική εποχή γύρω στο 4000 π.χ. Πρωτεργάτες σ’ αυτή την κίνηση ήταν ο αρχαιολόγος Άρης Τσαραβόπουλος και ο δημοσιογράφος Άδωνις Κύρου. Εδώ, σ’ αυτό το φυσικό λιμάνι προσορμίζονταν και ανεφοδιάζονταν οι ναυτικοί με τα αρχέγονα καράβια τους. Μπορούμε να φανταστούμε, τι σήμαινε για τους αρχαίους ναυτικούς να παραπλέουν τον Καβο Μαλιά, τον ξυλοχάφτη των αρχαίων, επειδή σαν μυθικό τέρας καταβρόχθιζε τα ξύλινα σκαριά με τις φουρτούνες του και τους στροβιλισμούς των ανέμων, τι σήμαινε να αντικρύζουν την ήρεμη σιλουέτα των Κυθήρων, αυτή την ευλογημένη γη, που προσέφερε καταφύγιο σε τόσους κατατρεγμένους της ιστορίας.

 

Κατούνι / Katouni

Το Κατούνι είναι ένας μικρός γραφικός οικισμός στην περιφέρεια Λειβαδίου που κατά την παράδοση είναι παλαιότερος του 17ου αι. Οι πρώτοι κάτοικοι στο Κατούνι είχαν το επώνυμο Σεμιτέκολος, μια οικογένεια Βενετική, που ήρθε στην Ελλάδα με την 4η σταυροφορία και από την Κρήτη ήρθε στα Κύθηρα γύρω στα 1400. Αργότερα εγκαταστάθηκε και η βυζαντινή οικογένεια Βάρδα, που με άλλες βυζαντινές οικογένειες ήρθαν στα Κύθηρα μετά την Άλωση. Η λέξη Κατούνι μάλλον προέρχεται από το καντούνι που σημαίνει σοκάκι, άκρη οικίας, άκρη χωραφιού. Το Κατούνι ανέδειξε 5 νοταρίους (1815-1914) από την οικογένεια Σεμιτέκολο, τα πρωτόκολλα των οποίων φυλάσσονται στο Τοπικό Αρχείο Κυθήρων. Τα σπουδαιότερα μνημεία του Κατουνίου είναι ο ναός της αγίας Ειρήνης που μαρτυρείται το 14ο αι. στη διανομή των φεουδαρχών Βενιέρων (κατά μία εκδοχή χτίστηκε το 12ο αι. στη θέση αρχαίου ναού) και η γνωστή πέτρινη γέφυρα της αγγλικής περιόδου, ένα μεγαλεπήβολο έργο, που έφτιαξαν οι Άγγλοι δοκιμαστικά για να μελετήσουν τις αντοχές σε μεγάλα φορτία, όπως τα τραίνα που κυκλοφόρησαν εκείνη την εποχή. Αυτά τα έργα τα συνήθιζαν οι Άγγλοι στις αποικίες τους με αγγαρείες και έτσι απέφευγαν το υψηλό κόστος που θα απαιτούσε το ίδιο έργο στην Αγγλία.

(πηγή:Μανώλη Καλλίγερου:Κυθηραϊκά τοπωνύμια)

 

(google translate)

Kantouni is a small picturesque village in Livadiou region which according to tradition is older 17th century. The first inhabitants were the Katouni surname Semitekolou, a Venetian family, who came to Greece in the 4th crusade and from Crete came to Kythera around 1400. Later he moved and Byzantine family Varda, who with other Byzantine families came to Kythera after the Fall. The word Katouni probably comes from kantouni which means alley, house edge, edge field. Katouni highlighted five Notaras (1815-1914) from the family Semitecolo, protocols which are stored in the Local File Kythira. The most important monuments of Katouni is the Hagia Irene attested in the 14th century. the distribution of feudal Venier (in one version was built in the 12th century. the site of an ancient temple) and the renowned stone bridge of the English period, an ambitious project, built by the British pilot to study the resistance to heavy loads, such as trains released at the time. These projects they used the English in their colonies with chores and thus avoid the high costs that would require the same work in England.
(source: Manolis Kalligeris: Kythera names)

 

ΣΤΡΑΠΟΔΙ

Το Στραπόδι είναι ένας πανέμορφος συνοικισμός κοντά στο Λειβάδι χτισμένος αμφιθεατρικά στην πλαγιά ενός λόφου και χωρίζεται σε Άνω και Κάτω Στραπόδι. Το χωριό κατοικείται από οικογένειες Καλλίγερων, οι οποίοι λέγεται ότι έφθασαν στα Κύθηρα από την Κρήτη περί το 1350, τότε που οι Bενετοί φεουδάρχες Βενιέρι προσπαθούσαν να εγκαταστήσουν νέες οικογένειες στο νησί, παρέχοντας φορολογικές απαλλαγές. Οπωσδήποτε το Στραπόδι αναφέρεται το 16ο αι. και ο άγιος Ιωάννης, ο ενοριακός ναός, σε κτητορική επιγραφή αναφέρεται ότι εκτίσθη το 1570 από το Νικόλαο Καλλίγερο. Το χωριό κάποτε ήταν ολοζώντανο με πολύ κεφάτους ανθρώπους, αστείους, γλεντζέδες, χορευταράδες, νεολαία που διατηρούσε δύο αίθουσες διασκέδασης που λειτουργούσαν και σαν χοροδιδασκαλεία το «Μασκέ» και το «Καπρίς» Το παρωνύμιο των κατοίκων του Στραποδίου ήταν σφυριχτράδες, διότι σφύριζαν σκοπούς και ακούγονταν μακριά. Ψηλά στο λόφο, σε μια ωραία τοποθεσία που δεσπόζει στη γύρω περιοχή είναι η βρύση του χωριού, από την οποία υδρευόταν το χωριό και πότιζε και τα γύρω πανέμορφα περιβόλια. Τα παλιά τα χρόνια η αγαπημένη φάρσα των χωριανών ήταν η τρομπολαϊνα με την οποία τρόμαζαν και ξεσήκωναν τους περαστικούς και τους ανύποπτους.

Hora (the capital)

Λίγα λόγια για τη Χώρα, από την Ελένη Χάρου.

Είναι η πρωτεύουσα του νησιού και ένας από τους παραδοσιακούς οικισμούς. Φαίνεται ότι κατοικείται κατά τα βυζαντινά χρόνια, όπως προκύπτει από την οχύρωση του κάστρου το 13ο αι.
Στην αρχιτεκτονική της Χώρας, υπάρχουν στοιχεία βενετσιάνικα με τις φόσες, τις σκαλατέρες, τους εξώστες-ταρατσάκια, όμως υπάρχουν και επιρροές από την Κρήτη και το Αιγαίο Πέλαγος.
Η παλιά πόλη ήταν η Φορτέτσα, πάνω από το κάστρο και το Κλειστό Βούργο, κάτω από το κάστρο, με έναν εξωτερικό καστρότοιχο που κατέληγε στα τείχη του φρουρίου. Σήμερα, η παλιά πόλη είναι ένας μεσαιωνικός οικισμός με 18 εκκλησίες, 4 στη Φορτέτσα και 14 στο Κλειστό Βούργο. Οι ναοί του Βούργου, μπορούν να χρονολογηθούν, σύμφωνα με τις τοιχογραφίες τους, από τον 15ο αι. ίσως και νωρίτερα.
 Σιγά-σιγά, ο οικισμός, απλώθηκε έξω από τα τείχη στο Ανοιχτό Βούργο, και δημιουργήθηκαν συνοικίες με πανέμορφους ναούς, του 17ου αι. Μία από αυτές  τις συνοικίες είναι τα Σφακιανά, που κατοικήθηκε από Κρητικούς, μετά την άλωση του Χάνδακα ( Χανιά ) από τους Τούρκους το 1669.
 (google translate)

Written by Helen Charou

It is the capital of the island and one of the traditional villages. It seems inhabited during the Byzantine period, as evidenced by the fortifications of the castle in the 13th century.
In architecture of the country, there are Venetian elements with foses, the skalateres, their balconies-taratsakia, but there are also influences from Crete and the Aegean Sea.
The old city was the Fortezza over the castle and the Closed Vourgo, below the castle, with an external kastrotoicho that ended up in the walls of the fortress. Today, the old town is a medieval village with 18 churches, 4 in Fortezza and 14 in Closed Vourgo. The temples of Vourgo, can be dated, according to their paintings, from the 15th century. perhaps earlier.
Slowly, the settlement spread outside the walls at the Open Vourgo and created districts with beautiful temples, 17th century. One of these districts are sfakianes, inhabited by Cretans, after the fall of Candia (Chania) from the Turks in 1669.

ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ.

Γράφει η Ελένη Χάρου.
ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ
Προτού εισβάλλει το super market στα Κύθηρα, ένα από τα γραφικότερα στοιχεία των μικρών κοινωνιών των παιδικών μας χρόνων μέχρι και τη δεκαετία του ’60, ήταν το παντοπωλείο της γειτονιάς. Μερικά από αυτά είχαν και κουρείο σε μια γωνιά. Διέθεταν χύμα σε σακιά όσπρια, ρύζι, ζάχαρη, κ.α. που τα σερβίριζαν με τη σέσουλα σε χάρτινες σακούλες. Δεν υπήρχαν τυποποιημένα προϊόντα, ούτε το όργιο του πλαστικού και τα πάντα ζυγίζονταν σε μια ζυγαριά με μπρούτζινα τάσια και ζύγια σε οκάδες και υποδιαιρέσεις της οκάς. Για πιο βαριά ψώνια όπως π.χ. λάδι χρησιμοποιούσαν την πλάστιγγα με πέζα μέχρι 10 οκάδες. Χαρακτηριστική αυτή την εποχή ήταν η μυρωδιά της ρέγγας και της σαρδέλας που τις τύλιγαν στην εφημερίδα για να συνοδέψει το λιτό γεύμα των λιομαζωχτάδων. Μικρά μαγαζάκια που ήταν η ψυχή της γειτονιάς, με το μαγαζάτορα που φορούσε την ποδιά και το μολύβι στο αυτί, με τα μπακαλοτέφτερα για τα αμφισβητούμενα μερικές φορές, βερεσέδια των πελατών, μαγαζάκια που τα είχαν όλα, από εσώρουχα και κλωστές, μέχρι κρασιά, χαρτικά και δραγάντε. Το κυριότερο που είχαν ήταν η ανθρώπινη επαφή. Εκεί η βεγγέρα κάθε βράδυ και στο ιδιαίτερο ένα τραπεζάκι όπου τα κουτσοπίνανε οι φίλοι με το κρασάκι σε καρτούτσο, που το συνοδεύανε με σαρδελίτσα για μεζέ. Σήμερα το απρόσωπο super market με το αυστηρό και επίσημο ύφος εξαφάνισε αυτά τα στέκια της χαράς, που πολλές φορές ανάλογα με την προσωπικότητα του μαγαζάτορα ήταν χώρος για απερίγραπτες φάρσες και για χαλάρωση από το μόχθο της ημέρας. Αυτά τα γραφικά μαγαζάκια εκτελούσαν σπουδαίο κοινωνικό έργο πρώτα πρώτα με το «τηλέφωνον δια το κοινόν» και με το βερεσέ χωρίς τόκο για τους οικονομικά αδύναμους της γειτονιάς.
 

Kalokairines

Γράφει η Ελένη Χάρου.
ΕΝΑΣ ΟΙΚΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ ΜΕ ΦΡΟΥΡΙΑΚΗ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ.
Σύμφωνα με μια παλιά παράδοση ο συνοικισμός των Καλοκαιρινών στα Κύθηρα δημιουργήθηκε από τους Βλαντήδες, μια βυζαντινή οικογένεια της Κρήτης που όταν ήρθαν στα Κύθηρα πρωτοκατοίκησαν στη θέση Λαχνός, κοντά στα Λιμνάρια, τον όρμο των Μυρτιδίων, στα δυτικά παράλια των Κυθήρων. Επειδή στην τοποθεσία αυτή κινδύνευαν από τους πειρατές, που πολύ συχνά έκαναν απόβαση στα δυτικά παράλια των Κυθήρων, μετακινήθηκαν περί τον 17ο αι. ψηλότερα και δημιούργησαν τον οικισμό στις Καλοκαιρινές που πιθανόν οφείλει το όνομά του στο κλίμα του, που είναι ευχάριστο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Πάντως η ονομασία Καλοκαιρινές αναφέρεται το 1583 σε έγγραφο Βενετών αξιωματούχων, που σώζεται στο αρχείο των Κυθήρων. Από το φόβο των πειρατών οι Βλαντήδες έχτισαν τα σπίτια τους μικρά οχυρά με ψηλούς εξωτερικούς τοίχους και με τις αυλές εσωτερικές. Ο οικισμός έχει ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ύφος με διώροφες κατοικίες χωρίς εσωτερική επικοινωνία. Η είσοδος στον όροφο γίνεται με μια στενή σκάλα που καταλήγει σε ένα μικρό μπότζιο. Τα ισόγεια είναι βοηθητικοί χώροι με βόλτα, φουρνόσπιτα, παρακούζινα, πατητήρια, αχυρώνες, ενώ η κατοικία είναι στον όροφο. Ένα υπέροχο μορφολογικό στοιχείο στις Καλοκαιρινές, πολύ διαδεδομένο στα Κύθηρα, είναι οι Βενετσιάνικης καταγωγής πέτρινες λουλουδιέρες, συνήθως κάτω από τα παράθυρα και τους μπότζιους, που τις συγκρατούν πέτρινα φουρούσια.

Περισσότερες δημοσιεύσεις από την Ελένη Χάρου ΕΔΩ.

ΧΑΡΤΗΣ

ΚΥΘΗΡΑ, ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΑ! Έφη Γκαραγκάνη – Ευγενία Ευαγγελοπούλου

Το «ταξίδι στα Κύθηρα» ήταν για πολλά χρόνια μία εκκρεμότητα και για τις δυο μας… Ξεκινώντας όμως το ταξίδι αρχίσαμε να σιγοτραγουδάμε «Τα Κύθηρα ποτέ δε θα τα βρούμε, το χάσαμε το πλοίο της γραμμής».

Αφού χάλασε το αμάξι βγαίνοντας από το γκαράζ και χάσαμε το πλοίο της γραμμής και μετά από τρεις ώρες που χρειάστηκαν για την επισκευή του αυτοκινήτου κατηφορίσαμε με στάσεις το Γύθειο και την Νεάπολη. Λίγο πριν την Νεάπολη άναψε λαμπάκι για κινητήρα. Δεν το βάλαμε κάτω… Το αυτοκίνητο είχε προαίσθημα ότι θα το ξεπατώσουμε στις βόλτες ενώ εμείς ότι το νησί θα μαγέψει και εμάς και αυτό…

Όντως μείναμε όλοι μας μαγεμένοι…

Απίστευτες παραλίες, εικόνες, χωριά, ποτάμια, χαράδρες, φαράγγια, μουσικές και άνθρωποι… Η μία προγραμματισμένη εβδομάδα μετατράπηκε σε όσο φτάσουν τα χρήματά μας και ακόμα παραπάνω και με την προϋπόθεση ότι θα επαναλαμβανόταν σύντομα το ταξίδι. Ένας τόπος μαγικός, ενεργειακός όπου ο χρόνος κυλάει αργά, ήρεμα και με όμορφα συναισθήματα που εξημερώνουν το άγριο και όμορφο τοπίο…

Ένας τόπος που κάθε στιγμή είναι όμορφη και αληθινή χωρίς τις προσμίξεις «εξέλιξης» της εποχής…

Έφη Γκαραγκάνη – Ευγενία Ευαγγελοπούλου

Κρυστάλλινο ταξίδι / Crystal dream

Κατηφόρισα και χάθηκα στην πυκνή βλάστηση, στις μυρωδιές και στους ήχους των κρυστάλλινων νερών της Φόνισσας.  Στους μύθους και στις  ιστορίες που κουβαλά κάθε πέτρα, σε κάθε παλιό πέτρινο Νερόμυλο. Αυτές τις μαγικές αισθήσεις, που σε κάνουν να ξεχνάς όσα αρνητικά ζεις στην καθημερινότητα σου, το μικρό και πανέμορφο φαράγγι  του Μυλοποτάμου, τις παίρνει σε ένα μακρινό, γεμάτο χρώματα, κρυστάλλινο ταξίδι.

 

The myths along with countless stories you can uncover when exploring the old stone watermill has carried many a tale in history. Under every stone I picked up from the earth I had this incredible feeling of escaping from the negativity of our daily living. This small beautiful canyon of Milopotamos has an alluring, entrancing inspiration to our senses. It is not until we touch upon the raw beauty you can see the positivity and calmness to a distant crystal dream of voyage.

Peaceful serenity….I am not surprised I take so many photos of the Fonissa.. 

Watch video here