ΚΥΘΗΡΑ, ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΑ! Έφη Γκαραγκάνη – Ευγενία Ευαγγελοπούλου

Το «ταξίδι στα Κύθηρα» ήταν για πολλά χρόνια μία εκκρεμότητα και για τις δυο μας… Ξεκινώντας όμως το ταξίδι αρχίσαμε να σιγοτραγουδάμε «Τα Κύθηρα ποτέ δε θα τα βρούμε, το χάσαμε το πλοίο της γραμμής».

Αφού χάλασε το αμάξι βγαίνοντας από το γκαράζ και χάσαμε το πλοίο της γραμμής και μετά από τρεις ώρες που χρειάστηκαν για την επισκευή του αυτοκινήτου κατηφορίσαμε με στάσεις το Γύθειο και την Νεάπολη. Λίγο πριν την Νεάπολη άναψε λαμπάκι για κινητήρα. Δεν το βάλαμε κάτω… Το αυτοκίνητο είχε προαίσθημα ότι θα το ξεπατώσουμε στις βόλτες ενώ εμείς ότι το νησί θα μαγέψει και εμάς και αυτό…

Όντως μείναμε όλοι μας μαγεμένοι…

Απίστευτες παραλίες, εικόνες, χωριά, ποτάμια, χαράδρες, φαράγγια, μουσικές και άνθρωποι… Η μία προγραμματισμένη εβδομάδα μετατράπηκε σε όσο φτάσουν τα χρήματά μας και ακόμα παραπάνω και με την προϋπόθεση ότι θα επαναλαμβανόταν σύντομα το ταξίδι. Ένας τόπος μαγικός, ενεργειακός όπου ο χρόνος κυλάει αργά, ήρεμα και με όμορφα συναισθήματα που εξημερώνουν το άγριο και όμορφο τοπίο…

Ένας τόπος που κάθε στιγμή είναι όμορφη και αληθινή χωρίς τις προσμίξεις «εξέλιξης» της εποχής…

Έφη Γκαραγκάνη – Ευγενία Ευαγγελοπούλου

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ! IMAGINE KYTHERA!

Για δεύτερη συνεχόμενη φορά το ilovekythera.com με την πολύτιμη βοήθεια της Vikki Vrettos Fraioli, από την Κυθηραϊκή αδελφότητα της Καλιφόρνια, παρούσιασε την φωτογραφική έκθεση ”Imagine Kythera-Join us”.

Η γιορτή της Παναγίας Μυρτιδιώτισας, έλαβε χώρα, στο ναό της Αναστάσεως στο Κάστρο Βάλεϋ, και ακολούθησε η παρουσίαση της έκθεσης στην αίθουσα εκδηλώσεων, όπου παρατέθηκε γεύμα στους καλεσμένους.

Και του χρόνου να είμαστε καλά. Μέχρι τότε ”Imagine Kythera”.

Δημήτρης Μπαλτζής

 

Ζήσε το όνειρό σου στα Κύθηρα!

Κύθηρα.

Όλα ξεκίνησαν,το 1998, όταν βρέθηκα σχεδόν χωρίς να το έχω επιλέξει συνειδητά, σε ένα νησί πολύ διαφορετικό από οποιοδήποτε είχα επισκεφτεί. Διαμονή στο κάμπινγκ του Καψαλίου, ηλιοβασίλεμα από την παραλία Λυκοδήμου, πεζοπορεία στα δροσερά νερά του Μυλοποτάμου, βόλτα στον κυκλαδίτικο Αυλαίμωνα.

Στην Αγία Πελαγία να πας, μου είπε ένα παπούλης, και να πιεις νερό από τη βρύση. Αν πιεις θα μείνεις εδώ για πάντα.

Και ήπια. Δροσερό νερό.

Θυμάμαι, συναίσθημα. Θυμάμαι, μυστήριο.

Αυτά κράτησα στην ανάμνησή μου, επιστρέφοντας στην πολύβουη Αθήνα, και πριν ακόμη φτάσουμε στον Πειραιά, η έλλειψη της ενέργειας των Κυθήρων, άρχισε να αχνοφαίνεται. Θυμάμαι, να μιλάω σε όλους για αυτόν τον μαγικό τόπο. Φυρρή Άμμος. Τα καλοκαίρια Κύθηρα τον χειμώνα Αθήνα. Από το 2006 απποφάσισα να επιμηκύνω τη διαμονή στο νησί, και ο πιο εύκολος τρόπος, είναι η καλοκαιρινή δουλειά. Τότε κόλλησα και το μικρόβιο με τη φωτογραφία. Τον Οκτώβρη έφυγα με αμέτρητες φωτογραφίες και κάθε χρόνο η επιθυμία να διαδώσω τη μαγεία του τόπου αυτού μεγάλωνε. Το 2009 αποφάσισα να μην ξαναγυρίσω στην Αθήνα.

Ο πρώτος χειμώνας. Άρχισα να γεμίζω φωτογραφίες.

Σύννεφα.

Όταν ήμουν πολύ μικρός, ήθελα να γίνω μετεωρολόγος. Δεν έχανα κανένα προγνωστικό δελτίο. Η συνέχεια όμως έδειξε την αδυναμία μου στα μαθηματικά και τα ταξίδια στα σύννεφα έγιναν πιο ρομαντικά. Θυμάμαι τον εαυτό μου να παρατηρεί τα σύννεφα και να βλέπει μέσα τους αμέτρητες μορφές και σχήματα,που άλλαζαν πολύ γρήγορα. Σχήματα και μορφές που έμοιαζαν γήινα και άλλες φορές σταλμένα από το άπειρο. Ποτέ δεν μου άρεσαν οι μέρες χωρίς έστω και ένα τόσο δα σύννεφο, έμοιαζαν άχρωμες και βουβές. Στο Τσιρίγο υπάρχει μια αόρατη μήτρα που γεννά σύννεφα. Υπάρχει μια δύναμη που δεν την πιάνουν τα προγνωστικά και τα μαθηματικά. Τα χρώματα, οι σχηματισμοί,άλλες φορές η ταχύτητα με την οποία τα βλέπω να περνούν ακόμα και διάταξή τους…είναι άριστα σχεδιασμένα. Αν το παρατηρήσεις και αφεθείς είμαι σίγουρος ότι θα το δεις κι εσύ,αρκεί να κοιτάξεις εκεί ψηλά.

Θάλασσα φουρτουνιασμένη.

Ουράνια τόξα, τόσα πολλά!

Φυτά που δεν είχαν δει τα μάτια μου ποτέ!

Έντομα περίεργα, και άλλα έμβια όντα, που τρέχουν τον δικό τους δρόμο.

Άγρια φύση, φαράγγια, λαγκάδια, πράσινο, ξεραϊλα.

Έντονες καταιγίδες, και ένας Αίολος που δεν χαμπαριάζει και τα σηκώνει όλα!

Ένας άλλος κόσμος, σκέφτηκα. Διαφορετικός.

Η επιθυμία να μοιραστώ όλα αυτά με τον υπόλοιπο κόσμο μεγάλωνε καθημερινά. Και πάντα θα υπάρξει κάποιος – μαιευτήρα τον ονομάζω – που θα θα σε ωθήσει να ακολουθήσεις το όνειρό σου. Τον Νοέμβριο του 2010, με επισκέφτηκε ο Λευτέρης. Πολύ καλός φίλος και συνάδελφος στην ασταμάτητη αναζήτηση του είναι. Κάνε ένα μπλογκ, μου είπε. Και η αρχή έγινε στις 5 του ίδιου μήνα.

I love Kythera, είπα, και έγινε.

Και έτσι δειλά, όπως κάθε πρωτάρης άρχισα να ανεβάζω τις φωτογραφίες μου και να περιγράφω ότι ζω εδώ. Δύο χρόνια μετά, ένιωσα ότι η προσωπική επιθυμία είχε ολοκρηρωθεί. Πλούσιο φωτογραφικό υλικό, πεζοπορείες από το βορρά έως το νότο. Άβατοι χωματόδρομοι, επικίνδυνες μοναχικές διαδρομές. ‘Ομως κάτι έλλειπε . Δεν ήθελα όλη αυτήν την αγάπη να τη ζω μόνος μου. Η αγάπη είναι για να τη μοιραζόμαστε. Άρχισα να μαζεύω φωτογραφίες και από άλλους ανθρώπους. Ντόπιους, τουρίστες, περαστικούς, συμμαθητές μου από το λύκειο. Όλοι έχουν θέση στο ilovekythera.com. Και μετά; Τι; Μήπως μια τουριστική προβολή των Κυθήρων μέσα από τις φωτογραφίες; Ναι. Αυτό θέλω να κάνω, είπα, και κοιτάζοντας μια φωτογραφία από την παραλία Κομπονάδα, ήρθε στο μυαλό μου ο τίτλος.

Imagine Kythera-Join us!

2012 Αθήνα – Σέρρες – Καλιφόρνια, ΗΠΑ.

2013 Ε/Γ Βιτσέντζος Κορνάρος – Καλιφορνια, ΗΠΑ.

2015 Ηράκλειο, Κρήτη.

2016 Αθήνα.

2018 Κοπεγχάγη.

Βέβαια, όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να γίνουν, αν οι ιδιωτικές επιχειρήσεις του νησιού δεν στήριζαν αυτές τις εκδηλώσεις. Και το ευχαριστώ μοιάζει λίγο, όταν πραγματοπιείται ένα όνειρο στο οποίο δεν είσαι μόνος.

Δημήτρης Μπαλτζής

Πηγή Αμήρ Αλί

Η φωτογραφική έκθεση Imagine Kythera-Join us, πάει Καλιφόρνια!

Η μέρα ξεκίνησε με ένα πολύ ωραίο μήνυμα.  Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, η Κυθηραϊκή αδελφότητα της Καλιφόρνια, αποφάσισε την παρουσίαση της έκθεσης στους ομογενείς.

Η παρουσίαση θα γίνει στην περιοχή Modesto, στην αίθουσα της αδελφότητας, στον Ορθόδοξο ναό της Αναστάσεως, στο Κάστρο Βάλλεϋ στις 29 Σεπτεμβρίου.

Μεγάλο ευχαριστώ στη Vikki Vrettos Fraioli, μέλος της KSOCA-USA!

Tatiana Komninou

Η Άννα Τατιάνα Κομνηνού, γεννήθηκε το 1971 στην Αθήνα. Μυήθηκε στη φωτογραφία από τον Πλάτωνα Ριβέλη όπου και παρακολούθησε τα σχετικά μαθήματα, στον Φωτογραφικό Κύκλο

Η καταγωγή της είναι από τα Κομηνιάνικα. Όταν ο παππούς της εγκαταστάθηκε στον Πειραιά το όνομα από Κομηνός έγινε Κομνηνός. Όπως η ίδια μας λέει: <<Το νησί το ανακάλυψα το 2009 και το αγάπησα δυο φορές σαν πατρίδα μου>>

Άγιος Βλάσης / Saint Vlasis

Η περιοχή κάποτε ήταν βυθός θαλάσσης και έχει μεγάλο γεωλογικό ενδιαφέρον. Ο άγιος Βλάσης ανήκει σε συγκρότημα 2 εφαπτόμενων ναών, που είναι μονόχωροι, καμαροσκέπαστοι, με σχιστολιθικές πλάκες στη στέγη, με 2 αψίδες ημικυλινδρικές και με τοιχογραφίες του 13ου αι. Ο άλλος ναός είναι αφιερωμένος στην Παναγία.

The area was once a sea bed and has a great geological interest. St. Vlassis belongs to a complex of 2 adjacent temples, one-storied, arch-roofed, with shale roof slabs, with two arched semicircular and frescoes of the 13th century. The other temple is dedicated to Our Lady.

Άγιος Αντώνιος / Saint Antonios

Η κατεστραμμένη Βυζαντινή καστροπολιτεία που κάποτε ήταν πρωτεύουσα του νησιού, χτίστηκε από Μονεμβασιώτες περί το 1200 και ονομάστηκε πόλη του Αγίου Δημητρίου. Είναι ένα φυσικό οχυρό με ένα βαθύ φαράγγι με βράχους στα χρώματα της τέφρας και του κόκκινου. Μέσα σε αυτό το κάστρο, που ιδρύθηκε από την οικογένεια Ευδαιμονογιάννη, χτίστηκαν πολλές εκκλησίες που σήμερα είναι ερειπωμένες με τμήματα τοιχογραφιών. Η πολιτεία καταστράφηκε από τον Χαϊρεντίν Βαρβαρόσα το 1537 και έκτοτε δεν κατοικήθηκε ποτέ πια.
Η Παληόχωρα, είναι ένα φυσικό οχυρό σχεδόν αθέατο από τη θάλασσα, ένας βράχος ύψους 216μ, τόπος μαρτυρίου για τα Κύθηρα.

Κείμενο Ελένη Χάρου / Φωτογραφία Δημήτρης Μπαλτζής

The ruined Byzantine fortress, which was once the capital of the island, was built by Monemvasians in 1200 and was named the town of Agios Dimitrios. It is a natural fort with a deep gorge with rocks in the colors of ash and red. Inside this castle, founded by the Eudemonoyannis family, many churches were built. Churches ruined with sections of frescoes. The state was destroyed by Hajreddin Barbarossa in 1537 and has never been inhabited ever since.
Paliochora is a natural fortress almost invisible from the sea, a rock of 216m, a place of martyrdom for Kythera.

 

Aliki Psachoula

Στα Κύθηρα έφθασα βράδυ γύρω στα τέλη Νοεμβρίου 2012. Για πρώτη φορά στο άγνωστο για μένα νησί, κ έπρεπε να οδηγήσω στα τυφλά μέχρι να “πιάσω” Χώρα. Όταν το επόμενο πρωί άνοιξα τα παντζούρια στο δωμάτιό μου, δέν ήξερα άν έπρεπε να χαζέψω πρώτα το Κάστρο ή τον κόλπο του Καψαλίου! Αφού πέρασε η πρώτη εβδομάδα προσαρμογής, πήρα το αυτοκίνητο κ άρχισα να γυρνάω. Έχω δει–μέχρι στιγμής–τον Αβλέμονα, το Διακόφτι κ το ναυάγιό του, τον Μυλοπόταμο, τους νερόμυλούς του, τον καταρράκτη της Φόνισσας(!) αλλά μέχρι στιγμής το μέρος που με έχει σκλαβώσει είναι η Κομπονάδα! Μοιάζει απόκοσμη, σα να κάνει παιχνίδια με το μυαλό σου, λες κ όταν της γυρίσεις την πλάτη θα εξαφανιστεί! Μου φαίνονται λίγοι οι 5 μήνες που μου απομένουν στα Κύθηρα..

ΒΙΟ: Η Αλίκη Ψαχούλα είναι μια περιπλανώμενη καθηγήτρια Αγγλικών. Τα τελευταία 3 χρόνια παρέα με μια μεγάλη κόκκινη βαλίτσα κ αρκετές κούτες με πράγματα γυρνάει σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. (2010-2011 Τρόπαια Αρκαδίας, 2011-2012: Κέα [Τζιά], 2012-2015: Κύθηρα)

“Το νησί της αγάπης”

for english click here

“Το νησί της αγάπης”

Φανταστικός χάρτης των Κυθήρων του 1650 από τη Γαλλία.

Αυτός ο χάρτης με το “βασίλειο της αγάπης” ήταν ένα επιτραπέζιο παιχνίδι της αριστοκρατίας στη Γαλλία την εποχή των Λουδοβίκων και το έπαιζαν περίπου όπως το σημερινό φιδάκι. Οι θέσεις του παιχνιδιού αντιστοιχούν με τα στάδια του έρωτα.Οι κανόνες του παιχνιδιού αναγράφονται αριστερά στη γαλλική γλώσσα.

Πηγή Αρχείο Ελένης Χάρου
1-265539_131390526950036_6372161_o

Ηλιοβασίλεμα φθινοπωρινό, στο Καλάμι

Ακολουθώντας τον δρόμο από την πλατεία του Μυλοποτάμου, έφτασα στην εκκλησία της Παναγίας Ορφανής. Όσο πλησίαζα, το τοπίο γινότανε πιο πράσινο και το φαράγγι που θα με οδηγούσε στην παραλία, άρχισε να ξεπροβάλλει. Η πόρτα για την αυλή της εκκλησίας ήταν κλειδωμένη και αυτό με οδήγησε γρήγορα στην απόφαση να συνεχίσω για το τελικό μου προορισμό την παραλία Καλάμι.
Μέσα μου υπήρχε η αμφιβολία ότι θα ήταν δύσκολο να  κατέβωτο μονοπάτι, λόγω της απότομης πλαγιάς. Τελικά ήταν πιο εύκολο από όσο νόμιζα. Περπατώντας ανάμεσα σε πράσινα δέντρα το μικρό μονοπάτι με έβγαλε σε ένα ξέφωτο και η μαγεία απλώθηκε μπροστά στα μάτια μου. Ένας μικρός κόλπος με πράσινα νερά, με τους ψηλούς και επιβλητικούς βράχους να αγκαλιάζουν την παραλία, σαν να θέλουν να την προστατέψουν, και στο βάθος ένας ήλιος να παιχνιδίζει με τα σύννεφα στέλνοντας ακτίνες σε χρώμα πορτοκαλί.
Άρχισα την κατάβαση με αρκετή προσοχή λόγω της απόκρημνης και απότομης πλαγιάς.
Η θάλασσα, είχε τόση ηρεμία, που έμοιαζε, σα να μην θέλει να την ταράξει.
Έμεινα αρκετή ώρα κοιτάζοντας τον ορίζοντα που άλλοτε βαφόταν κιτρινοπράσινος και άλλοτε έπαιρνε χρώμα θερμό πορτοκαλί.
Στην επιστροφή, όσο ανέβαινα τόσο πιο ωραίο φαινόταν το ηλιοβασίλεμα.

Διαδρομή σχετικά εύκολη. Στο τελείωμα της κατάβασης υπάρχει σχοινί που βοηθάει ένα απότομο σημείο, όχι όμως επικίδυνο με λίγη προσοχή. Κατά την επίσκεψη είναι καλό να έχουμε μαζί μας φακό,νερό και ξηρούς καρπούς για ενέργεια.

Χάρτης