Historical city of Paleochora

Η κατεστραμμένη Βυζαντινή καστροπολιτεία που κάποτε ήταν πρωτεύουσα του νησιού, χτίστηκε από Μονεμβασιώτες περί το 1200 και ονομάστηκε πόλη του Αγίου Δημητρίου. Είναι ένα φυσικό οχυρό με ένα βαθύ φαράγγι με βράχους στα χρώματα της τέφρας και του κόκκινου. Μέσα σε αυτό το κάστρο, που ιδρύθηκε από την οικογένεια Ευδαιμονογιάννη, χτίστηκαν πολλές εκκλησίες που σήμερα είναι ερειπωμένες με τμήματα τοιχογραφιών. Η πολιτεία καταστράφηκε από τον Χαϊρεντίν Βαρβαρόσα το 1537 και έκτοτε δεν κατοικήθηκε ποτέ πια.
Η Παληόχωρα, είναι ένα φυσικό οχυρό σχεδόν αθέατο από τη θάλασσα, ένας βράχος ύψους 216μ, τόπος μαρτυρίου για τα Κύθηρα

 

HISTORICAL CITY OF PALEOCHORA

The ruined Byzantine castle that was once the capital of the island, from Monemvasia built around 1200 and was named the city of St. Demetrius. It is a natural fortress with a deep canyon with rocks in the colors of ash and red. Within this castle, founded by the family Evdemonogiannis, built many churches today is dilapidated sections with frescoes. The state destroyed by Hajredin Barbarosa in 1537 and since then never inhabited anymore.
The Paliochora is a natural fortress almost invisible from the sea, a rock of € 216m, a place of martyrdom for Kythira.

 

 

Canyon of Paleochora

Γράφει η Ελένη Χάρου

Η ΛΙΜΝΗ ΤΗΣ ΚΑΚΗΣ ΛΑΓΚΑΔΑΣ
Ένα από τα επιβλητικότερα τοπία των Κυθήρων είναι το φαράγγι της Παλιόχωρας, που ήταν η φυσική προστασία της Βυζαντινής πρωτεύουσας των Κυθήρων. Κατακόρυφα σκισμένα τεφροκόκκινα βράχια, πανύψηλα για σκληρή ορειβασία, καταλήγουν στην πανέμορφη παραλία της Κακής Λαγγάδας στην περιοχή της Αγίας Πελαγίας. Το φαράγγι αυτό του δέους και του ιλίγγου που σχηματίστηκε από τεράστιους τεκτονικούς σεισμούς, λίγο πριν ξεσπάσει στη θάλασσα σχηματίζει τη Λίμνη της Παλιόχωρας, δίπλα στην παραλία της Κακής Λαγγάδας. Ο Κυθήριος ποιητής Πάνος Φύλλης την τραγούδησε με τους στίχους:

“Λίμνη μου απόκρυφη κρηνόνερο γεμάτη
Και φιλενάδα κανακάρισα του μπάτη,
Άς με δεχόσουν στον ακύμαντον αφρό σου
Κάθε κρυφό να ξεφυλλίσω μυστικό σου.
Να μάσω πλούτον ασημένιο, με φεγγάρι
Και με τον ήλιο αφροκομένο κεχριμπάρι.Και τα μεσάνυχτα πεντάλφες να φορέσω
Στις ξελογιάστρες νεραϊδόνυφες ν’ αρέσω.
Να σύρω πρώτος το χορό, να ξεφαντώσω,
Δίχως τον ξάστερο βυθό σου να θολώσω.
Παλιοχωρίτισα λιμνούλα στον αφρό σου
Το φιλντισένιο μια στιγμούλα ας με δεχόσου
Να ξαποστάσω απ’ της πόλης μου τη δίνη
Μεσ’ τη δική σου ανιστόρητη γαλήνη! ”
ΠΑΝΟΣ ΦΥΛΛΗΣ